Martinuskerk Deinze kan pronken met volledig gerestaureerd doek van haar patroonheilige

Wie de kopie van het werk van Van Dyck heeft gemaakt, was op het doek zelf niet meer te achterhalen. Want in de onderkant waren er gaten, en als er al een signatuur was, kon niemand die nog zien. De gaten en andere beschadigingen zijn er vooral tijdens WOI gekomen, en zijn nooit echt goed hersteld. "Het was amateuristisch oplapwerk", zegt restaurateur Bart Verbeke, "en we moesten het doek dus wel eens grondig herstellen en retoucheren."

"De vroegere opstoppingen in het doek hebben we er eerst uitgehaald", begint Bart Verbeke. "Langs de achterkant maakten we met stukjes nieuw linnen een soort puzzel om de gaten te dichten. Daarna hebben we tegen de volledige achterkant een nieuw doek aangebracht, een doublure noemen we dat.  Dat maakt dat alle stukken aan elkaar vasthangen, en verstevigt dus het geheel. De resterende kleine gaatjes en scheurtjes hebben we dan met polyamide - zeg maar nylon - aan elkaar gelast en opgevuld, zodat we daarna konden beginnen met het retoucheren van de verflaag."

Verbeke gebruikt bij restauraties nooit meer de verf van destijds, "want die verdonkert en vervaagt", zegt hij. "We kunnen die verfsoorten van vroeger sowieso niet meer gebruiken omdat we het verouderingsproces van die verven niet meer kunnen achterhalen. We weten wel dat de kleuren veranderden door licht, oxidatie, vocht en droogte, maar op welke manier dat gebeurde weten we niet. Maar dat verandert nu dus allemaal omdat we helemaal niet meer met olieverf werken, die is echt uit den boze. Nu gebruiken we pigmenten of kleurstoffen, die neutraal zijn. Als bindmiddel gebruiken we nooit olie, wel natuurlijke harsen, die minder verkleuren. 

Hieronder zie je het schilderij van de heilige Martinus vóór de restauratie.