In de voetsporen van Bach: Benjamin maakt met cello op de rug zelfde tocht door sneeuw die componist 300 jaar geleden aflegde

Dit verhaal begint niet bij Johann Sebastian Bach, maar bij de Deense barokke componist Dietrich Buxtehude. Hij is een van de bekendste organisten van zijn tijd en ook een muzikale held van Bach. Buxtehude speelt tijdens de adventsperiode van 1705 een reeks concerten in de stad Lübeck. De componist is al op leeftijd en de dan nog piepjonge Bach (20) beseft dat hij die concerten moet meepikken als hij Buxtehude nog wil horen.

In die tijd is een liveconcert meevolgen de enige manier om muziek te beleven. Platen of andere manieren om muziek op te slaan bestaan nog lang niet. Bach moet dus fysiek naar die concerten om Buxtehude te horen. Alleen woont en werkt de jongeman in Arnstadt, een slordige 400 kilometer van Lübeck. De pas afgestudeerde Bach besluit zijn stoute (stap)schoenen aan te trekken en vertrekt op wat een vormende tocht zal worden voor de jonge componist.

We zijn intussen ruim 300 jaar later en de Vlaamse cellist Benjamin Glorieux besluit letterlijk in zijn voetsporen te stappen door die wandeltocht nog eens over te doen. Donderdagnamiddag is Glorieux op zijn bestemming aangekomen, na zes dagen stappen. "Ik heb ook wel af en toe de trein genomen", geeft hij toe in "De wereld vandaag" op Radio 1. "Ik denk ook niet dat Bach het helemaal te voet heeft gedaan, toen waren er ook al vormen van vervoer."

Waarom besluit iemand om die wandeltocht zowat 300 jaar later opnieuw te doen? "Het was een soort opwelling", zegt de muzikant. "Ik vroeg me af wat de impact van de wandeling geweest is op zijn muziek. Je kunt daar wel over lezen en daar onderzoek naar doen, maar het echt ervaren is toch nog iets anders. Misschien vind ik iets van de muziek terug in het landschap. Of in de mensen die ik ontmoet, iets bijzonder in het karakter van de Thüringers?"

"Het was een echt avontuur", zegt de cellist die naar eigen zeggen meermaals verkeerd liep. "Het woud is ook erg eenzaam. Je ziet sporen van lynxen en wolven. Die laten je natuurlijk met rust. Ik was ook veel te luid. Ik zat de hele tijd de suites van Bach te neuriën om het juiste wandeltempo te vinden", zegt hij lachend. "De natuur hier is echt overweldigend. Het contrast met Lübeck op het einde, met de kerstmarkt bijvoorbeeld, is zeer groot."

Glorieux had zijn cello mee op z’n rug. Regelmatig stopte hij met wandelen om muziek te spelen. De cellosuites van Bach uiteraard. Met alleen de natuur als getuige in "een concertzaal van dennenbomen". "De stilte is ongelofelijk als er zoveel sneeuw ligt", zegt hij erover. "Die isoleert. Elke trilling wordt tegengehouden."