De vijf boeken van de week: Bart Van Loo bundelt 1302 bladzijden over Frankrijk en Nina Mouton houdt een pleidooi voor zelfzorg  

De liefde voor Frankrijk van Bart Van Loo is oneindig. Getuige de stroom boeken, podcasts, lezingen en theatershows die hij hierover bracht. Nu komt de auteur, onlangs gekroond tot Commandeur in de Kroonorde in België en Chevalier dans l’Ordre des Arts et des Lettres in Frankrijk, met een bundel van zijn vier Frankrijk-boeken: "Mijn Frankrijk: literatuur, cuisine, erotiek en chanson" (uitgeverij De Bezige Bij).

De bundel is een klepper van 1302 (!) pagina's over de Franse cultuur: reizen, eten, seks en muziek. "Ik wilde leven blazen in dode materie, het stof eraf vegen en tastbaar maken", vertelt Van Loo in "De afspraak". Toen hij met het luik pornografie bezig was, kwam toevallig een française op zijn pad met wie hij nu nog samen is. Jean-Jacques Rousseau noemde die pornografische literatuur "de boeken die je met één hand leest". Dit en andere verhalen lees je in "Mijn Frankrijk". 

Ondertussen zijn er van "De Bourgondiërs" meer dan 300.000 exemplaren verkocht. En de Bourgondiërs laten Van Loo niet los. Momenteel is hij bezig met een reisboek waarin hij de Bourondiërs in de middeleeuwen achterna reist: "Ik kruip in kelders, ik ga naar slagvelden, ik wil ruïnes aanraken om de geschiedenis tastbaar te maken," vertelt Van Loo nog.  

Door beter te zorgen voor jezelf, kan je ook beter zorgen voor de mensen in je omgeving. Dat is de boodschap van psychologe en psychotherapeute Nina Mouton in haar nieuwe boek "Zelfzorg is het begin van alles" (uitgeverij Lannoo). "Mild ouderschap", het eerste boek van Nina Mouton, eindigt waar haar tweede boek "Zelfzorg" begint. 

Mouton vergelijkt zelfzorg met een zuurstofmasker in het vliegtuig. "Als ouder denk je: ik ga eerst mijn kind een zuurstofmasker opzetten, maar eigenlijk heeft de steward gelijk", zegt Mouton: "Zet eerst zelf je masker op."

Zelfzorg kan een aardbeving teweeg brengen in je omgeving, volgens Mouton. "Je gaat graven in jouw kindertijd en de patronen die je opgebouwd hebt. Ik merk dat sommige mensen angstig zijn om die potjes open te doen", vertelt de psychologe op Radio 1.  "Daardoor gaan ze verder in hun copingmechanismes die op dat moment dienen, maar op lange termijn niet vol te houden zijn." Volgens Mouton is het belangrijk om te beseffen dat je als individu altijd impact hebt op je omgeving. "Als jij verandert, moeten de anderen ook verschuiven. Iemand die beweegt in het systeem, doet anderen meebewegen."

Mild ouderschap en zelfzorg in de praktijk toepassen werpt zijn vruchten af, ook voor de volgende generaties. "Alles wat wij doorbreken, daar moet de volgende generatie geen rekening meer mee houden", is de overtuiging van Mouton. "Op die manier helen we door de generaties heen."

In het boek staan prachtige tekeningen van Eva Mouton, Nina’s zus. "Eva begreep zo goed waar het boek over gaat en voelt perfect aan wat zelfzorg is. Dat zie je in haar tekeningen."

Ever Meulen (°1946), pseudoniem voor Eddy Vermeulen, is een van Belgisch bekendste illustratoren mét internationale faam. Typisch voor zijn werk is de klare lijn, een gestileerde tekenstijl waarmee hij talloze affiches voor concerten en iconische Belgische platenhoezen ontwierp. Trouwe lezers van Humo zijn vertrouwd met zijn tekeningen. De illustrator heeft nu al zijn werk dat gelinkt is aan muziek verzameld in een boek: "Rock in stock" (uitgeverij Concerto Book).

"Toen ik jong was, in de jaren 70, werkte ik vooral voor het blad Humo en de TTT-pagina’s achteraan", vertelt hij op Radio 1. "Ik maakte portretten van Neil Young en David Bowie en uitklapbare posters van Brian Ferry en Roxy Music." Brian Ferry reageerde zeer enthousiast. "Toen Marc Didden naar Londen ging om hem te interviewen, heeft hij hem de poster getoond. Brian Ferry vond hem geweldig". Ook Neil Young is fan van het werk van Ever Meulen. "I like your work", schreef de zanger op een postkaartje aan de tekenaar.

Ever Meulen staat bekend voor de klare lijn of de atoomstijl die hij mee ontwikkeld heeft. "Ik tekende op die manier, maar was daarbij ook geïnspireerd door andere mensen, zoals de grote Belgische striptekenaar Hergé", zegt hij. Iconisch is de LP-hoes die hij ontwierp voor de Rock Rally van 1982. 

"Stargate. Een kerstvertelling" (uitgeverij Koppernik) is de eerste roman van de Noorse schrijfster Ingvild H. Rishøi (°1978) die nu ook in het Nederlands kan gelezen worden. 

Het verhaal gaat over Ronja, die droomt van een eigen kerstboom. Ronja woont samen met haar grote zus Melissa en haar drankzuchtige en werkloze vader in Tøyen, een volksbuurt in Oslo. Met de hulp van een vriend kan Ronja voor haar vader een baan op de kerstbomenmarkt versieren. Een paar dagen gaat alles goed maar al snel vervalt hij in zijn oude gewoonte. De kerstdroom van Ronja is aan diggelen geslagen. Melissa springt in de bres en neemt met de hulp van Ronja de loodzware job van hun vader over. 

Christophe Vekeman vertelt in zijn recensie op Klara  dat "Stargate" een diepontroerend kerstverhaal is. Ook wie de kerstsfeer haat, zou het boek moeten lezen omdat het dermate goed is in zijn genre, aldus Vekeman. In de pers wordt Ingvild H. Rishøi ondertussen geprezen als de nieuwe Astrid Lindgren en Hans Christian Andersen! 

Telkens een oorlog uitbreekt, volgen er speeches van wereldleiders waarin de strijd voor de democratie voorop wordt gesteld. Deze vaak holle retoriek - wie is er tegen democratie en vrijheid? - doet de Nederlandse schrijver en historicus Ewoud Kieft met zijn ogen rollen en in de pen kruipen. In zijn essay "Vechten voor democratie" (uitgeverij De Bezige Bij) pleit hij voor enige omzichtigheid bij het gebruik van de term.

De inval van Oekraïne zette Kieft aan het denken. "Ik raakte een beetje in innerlijke strijd, omdat ik volledig aan de kant van Oekraïne sta. Ik vond het een agressieve aanvalsoorlog op een soevereine staat", vertelt Kieft op Klara . De autocratische Poetin beweert, net als Zelenski, te strijden voor de democratie. Het is een term die te pas en onpas wordt gebruikt en "die voor heel veel karretjes wordt gespannen." Deze  situatie wijst volgens Kieft op de noodzaak om het begrip opnieuw scherp te stellen en te bepalen: "dit is democratisch en dat niet" en hardop te protesteren als de democratie ten onrechte in de strijd wordt geworpen.  

Nieuwe initiatieven zoals burgerraden en referenda over bepaalde thema's proberen terug te keren naar de kern van de democratie. Volgens Kieft hebben systemen, louter door burgers bestuurd, geloot uit de samenleving, voordelen. Hij verwijst naar het burgerforum G1000 van David Van Reybrouck waarin alle lagen van de bevolking zijn vertegenwoordigd en persoonlijke sympathie voor ene of gene politieke leidersfiguur wordt uitgeschakeld. In Nederland is nu het voorstel om dit met het klimaat te gaan doen, net als in Frankrijk. Dat levert een debat op dat je in de normale politieke strijd niet te horen krijgt.