Resten van échte laatste Tasmaanse tijger ontdekt in Australisch museum (en het is niet Benjamin)

De buidelwolf, Tasmaanse wolf of Tasmaanse tijger (Thylacinus cynocephalus) is het grootste vleesetende buidelroofdier dat ooit heeft samengeleefd met de mens. Hij kwam voor in heel Australië en op het eiland Nieuw-Guinea. Na de komst van de Europese kolonisten in de 19e en 20e eeuw stierf het dier langzaam uit. Volgens sommigen was de dingo, een roofdier dat samen met de mens naar Australië kwam, vermoedelijk een te grote concurrent.

Maar de Tasmaanse tijger werd ook zwaar bejaagd door mensen. Op het eiland Tasmanië bleef nog een groep over, maar ook daar zou het dier niet overleven. In gevangenschap bleven nog enkele exemplaren over. Een van hen was Benjamin. In 1936 stierf hij in de Beaumaris Zoo van Hobart, de hoofdstad van Tasmanië. Veel mensen denken dat hij de allerlaatste van zijn soort was, maar dat blijkt niet helemaal te kloppen.

Onderzoekers hebben in het Tasmanian Museum and Art Gallery (TMAG) in Hobart nu de lang vermiste resten van de échte, laatste Tasmaanse tijger teruggevonden. Ze hebben daarmee naar eigen zeggen "een van de grootste zoölogische mysteries" opgelost.

Op 7 september 1936 stierf de laatste bekende Tasmaanse tijger in gevangenschap. Die datum klopt, maar dat het Benjamin was, dat niet. In werkelijkheid was Benjamin de voorlaatste en was de laatste een ouder vrouwtje. Haar verhaal was lang een raadsel. Robert Paddle, professor vergelijkende psychologie aan de Australian Catholic University, en Kathryn Medlock, curator bij het TMAG, konden het mysterie ontrafelen.

De Beaumaris Zoo in Hobart kocht de vrouwelijke Tasmaanse tijger in mei 1936 van ene Elias Churchill, een jager die het dier had kunnen vangen in een van zijn strikken. "De aankoop werd niet geregistreerd of gedocumenteerd door de zoo, want strikken leggen was verboden. Churchill had een boete kunnen krijgen", legt professor Paddle uit. "De Tasmaanse tijger bleef maar enkele maanden in leven. Na haar dood werd ze overgebracht naar het Tasmanian Museum and Art Gallery (TMAG)."

Wat er dan mee gebeurde, bleef in een waas gehuld. In de loop der jaren zochten museumcuratoren en onderzoekers meermaals naar de resten, maar dat leverde niks op. In de zoölogische collectie van het museum was er geen enkele registratie van materiaal van een Tasmaanse tijger uit 1936. "Men ging er dan maar van uit dat het was vernietigd", zegt Paddle, die in 2000 een boek schreef over het uitsterven van de diersoort.

Onlangs botsten Paddle en Kathryn Medlock, curator van de zoölogische collectie van gewervelde dieren, op een ongepubliceerd rapport van een taxidermist van het museum uit 1936/1937. Een taxidermist is een wetenschapper die dieren opzet om ze te bewaren. In dat rapport werd een Tasmaanse tijger vermeld als een van de dieren waar dat jaar mee gewerkt was. Daarop beslisten Paddle en Medlock om alle huiden en skeletten van Tasmaanse tijgers in de volledige museumcollectie aan een onderzoek te onderwerpen.

"We probeerden uit te zoeken welke restanten we nog aan iets konden linken. Er was alleen skelet en huid over", vertelt Medlock. Maar het leverde wel resultaat op. Niet in de zoölogische, maar in de educatieve collectie van het museum. Daar werd de restanten van het vrouwtje bewaard in een kast. "Het lichaam was van zijn huid ontdaan, het skelet uit elkaar gehaald en opgesteld in vijf onderdelen. Die waren vergezeld van kaartjes. Zo werden ze opgenomen in de educatieve collectie, die toen nieuw was", zegt Medlock.

"De opstelling maakte het mogelijk voor museumdocenten om de anatomie van Tasmaanse tijgers uit te leggen aan studenten. De huid was zodanig behandeld door de taxidermist dat hij makkelijk vervoerd kon worden. Het werd gebruikt als demonstratie-exemplaar om studenten kennis over Tasmaanse buideldieren bij te brengen."

De laatste bekende Tasmaanse tijger reisde dus Australië rond als opleidings- en tentoonstellingsexemplaar. Maar het museum was er op dat moment niet van op de hoogte dat het de laatste Tasmaanse tijger was. "Ze kozen dat exemplaar omdat het de beste huid in de collectie was. Op dat moment dacht men ook dat er nog Tasmaanse tijgers in het wild rondliepen", zegt Medlock aan ABC News.

Dat laatste was volgens Medlock ook de reden waarom de restanten niet stonden geregistreerd als die van de laatste Tasmaanse tijger. Een verklaring waarom ze zo lang vermist bleven. "De fauna-afdeling gaf op dat moment zelfs nog toestemming om een exemplaar te vangen. Het museum bood 50 pond voor een Tasmaanse tijger als iemand er eentje kon binnenbrengen, maar niemand deed dat. Ze wisten niet dat dit de laatste was. Mogelijk waren er op dat nog wel dieren in het wild, maar dit is het laatste dat we kennen."

De huid en het skelet van de échte laatste bekende Tasmaanse tijger worden nu tentoongesteld in de zoölogische afdeling van het museum in Hobart. "Het is bitterzoet dat het mysterie over de resten van de laatste Tasmaanse tijger opgelost is, en dat ze deel uitmaakten van onze museumcollectie", zegt directeur Mary Mulcahy. "Onze collectie van Tasmaanse tijgers is erg kostbaar en wordt hoog ingeschat door wetenschappers. Ze is ook heel populair bij bezoekers. We nodigen iedereen uit om de laatste Tasmaanse tijger te komen bekijken, nu ze eindelijk tentoongesteld wordt."