Weggeblazen door terreur, het verhaal van de overlevenden: "Mijn leven is verwoest, wat valt er nog te weten?" 

"Mijn lichaam is moe en mijn hoofd ook soms. Het is moeilijk om rust en evenwicht te vinden. Veel mensen herinneren zich 22 maart 2016 als een vreselijke dag, waarna het leven weer verder ging. Maar voor mij is die dag nooit gestopt. Er zitten nog stukken metaal van de bom in mijn lichaam en die krijgt ook de allerbeste dokter er nooit meer uit. Wekelijks moet ik nog op controle in het ziekenhuis en ik volg dagelijks kine en therapie om te revalideren. Op 22 maart is er een eerste bom ontploft, die mijn lichaam verwoestte en daarna een tweede bom, in mijn hoofd. Dat is de posttraumatische stress: angstaanvallen, flashbacks van die dag, van de luchthaven, van de talloze operaties en nachtmerries. Van alles wat ik die dag gehoord, gezien en geroken heb die dag. Het geschreeuw, de geur van vlammen en wat ik heb gevoeld."

"Ik ben geen pessimist, maar een realist: de feiten zijn wat ze zijn en daarmee moet ik leven. Dat leven is soms heftig, soms bedrukt, maar ik heb veel moed om door te zetten. Mijn strijd is nog lang niet gestreden. Ik heb gevochten om te overleven, daarna om het ziekenhuis te kunnen verlaten en nu vecht ik tegen de verzekeringsmaatschappijen. Die moeten mijn schade vergoeden, maar doen er alles aan om zo weinig mogelijk te moeten uitbetalen. Ik doe wat mij gevraagd wordt: de controles, de expertises, enzovoort. Nemen zij ook hun verantwoordelijkheid op een eerlijke manier op? Ik twijfel daaraan, maar het is nog niet te laat om het wel te doen. Die kans en gelegenheid geef ik ze. Ik draag de littekens van een onrechtvaardige daad en een systeem dat mij niet beschermde."

"Ik weet nog niet of ik naar het assisenproces ga. Ik weet niet of ik het proces wil en kan volgen. Fysiek is dat hoe dan ook moeilijk. Door de ontploffing is mijn gehoor zwaar aangetast en kamp ik onder meer met tinnitus en ik kan ook geen urenlang op een stoel zitten. En eerlijk gezegd heb ik daar ook geen tijd en energie voor, die spaar ik liever voor mijn therapie. Ik ben bezig met mijn revalidatie, medische controles, administratieve medische opvolgingen en alles wat daarbij komt kijken. Ik heb genoeg te doen."

"Ik weet wat er is gebeurd. Elke dag word ik met mijn handicaps geconfronteerd. Ik denk dat er niets meer valt te weten. Misschien is dat voor de andere slachtoffers en hun families anders. En willen zij wel een antwoord op de vraag waarom? Ik betwijfel dat de terroristen iets gaan zeggen. Ik hoef het in elk geval niet te weten. Welke straf er ook wordt uitgesproken, het maakt voor mij geen verschil meer. Ik zal mijn vroegere leven en mijn gezondheid nooit meer terugkrijgen. Ik was erg sportief, een atlete, een zwemkampioene en ik werkte ook als fitnesscoach. Of er nu een antwoord komt of niet, mijn leven is verwoest. Voor niks. Dus er is geen antwoord op de vraag waarom. Het had nooit mogen gebeuren. Niet alleen justitie, maar iedereen, ook de verzekeringsmaatschappijen en de overheid moeten daar hun verantwoordelijkheid in nemen. Ik heb gehuild en mijn familie ook, maar medeleven in hun daden, van de verzekeraars heb ik nog niet gezien. Ze maken ook deel uit van het systeem. Onschuldige levens zijn verwoest voor niks en we wij moeten smeken om erkenning. Om wat fair is."

"Ik weet niet of ik ga getuigen. Ik weet niet wat ik zou moeten zeggen. Ik weet niet of mijn getuigenis impact zou hebben. Mijn verhaal heb ik al neergeschreven in mijn boek. (Weggeblazen door de bom, 2021). Dat was therapeutisch voor mij, en dat blijft het vandaag ook nog. Dat heeft zin gehad. Dat is iets positiefs voor mij en de maatschappij en dat is het allerbelangrijkste." 

"Ik weet niet wat ik de daders zou zeggen, mocht ik ze kunnen spreken. Ik ben door de hel gegaan: er zijn geen woorden om te beschrijven wat ik heb meegemaakt. In het begin voelde ik heel veel haat. Tegenover de terroristen, maar ook tegenover de overheid. Want dit had nooit mogen gebeuren. Vandaag voel ik geen haat meer tegenover de terroristen. Het helpt mij niet om voortdurend met haatgevoelens te leven. Ik ben wel triest over wat er is gebeurd, ook voor hen en hun families. Ik hoop dat de autoriteiten hiervan leren, en dat ze hun verantwoordelijkheid nemen om een betere, veilige toekomst uit te bouwen voor iedereen. Ongeacht culturele of religieuze verschillen."