Weggeblazen door terreur, het verhaal van de overlevenden: "Steek die daders van de aanslagen maar in de vergeetput"

"Dat ik PTSS heb overgehouden aan de aanslagen, dat blijft een moeilijke. Vaak zeg ik tegen mezelf: stel je niet zo aan. Ik ben niet fysiek geraakt, ik leef nog. Maar als ik dan het verhaal hoor van de 23- jarige Shanti, die in mei euthanasie kreeg wegens ondraaglijk psychisch lijden na de aanslagen, dan kus ik mijn pollekes. Dankzij de geweldige steun van mijn vrouw, mijn familie, mijn vrienden, ben ik er nog. Shanti is er niet doorgeraakt. Ik ben nog altijd in therapie. Minder frequent dan vroeger, maar ik heb het nog nodig. Ik heb nog steeds een kort lontje." 

"Om een voorbeeld te geven: enkele maanden geleden gingen we naar de finale van De Mol in Paleis 12. Op een bepaald moment rolden ze daar een replica van een bom op het podium. Ik hoorde de applausmeester verschillende keren het woord ‘bom’ herhalen. Mijn bullshitmeter ging meteen in het rood. En toen moest die bom op dat podium nog ontploffen. Overal glitters. De zaal barstte los. De combinatie van de explosie en de gillende mensen, deden me verstijven. En het allermoeilijkste was de solfergeur die bleef hangen. Ik bleef de hele tijd tegen mezelf zeggen: het is niet echt, het is niet echt. Maar mijn lijf ging in paniek."  

"Ook al ben ik heel gelukkig nu ik mijn eigen baas ben in mijn koffiebar, ik mis de luchthaven. Ik werkte daar erg graag. Ik kom er nog af en toe, wanneer ik op vakantie vertrek bijvoorbeeld. Dan krijg ik telkens een stevige ‘doef’. Ik moet dan altijd huilen. Het begint al bij de kiss&ride-zone, de plek waar ik mee de veiligheidsperimeter instelde. Ik zie dan opnieuw die mensenmassa, die gigantische chaos. Ik zie me terug naar binnen gaan. Het plafond dat naar beneden komt. De paniek bij al die mensen. Elke keer wil ik ook even stilstaan bij het herdenkingsbord voor de slachtoffers. Ik weet wat daar opstaat, maar toch lees ik het telkens opnieuw. Mijn vakantie, begint bij mij pas wanneer we voorbij de security zijn."

"Het proces zou eerst in september beginnen, maar door dat ‘gedoe’ over de glazen kooi, is het maanden uitgesteld. Ik kan daar met mijn verstand niet bij: mensen die koelbloedig zoveel mensen hebben afgemaakt, in teken van hun geloof, hebben volgens mij niet al te veel rechten meer."  

"We leven in een rechtstaat, dus die kerels hebben officieel recht op een eerlijk proces. Dat neemt niet weg dat ze voor mij in een vergeetput mogen gegooid worden, de straf zal nooit in verhouding zijn met hun daden. De slachtoffers zullen nooit kunnen terugkrijgen wat ze verloren zijn. Ik denk dat het proces voor mij geen troost zal bieden. Ik ga niet naar het proces. Ik heb me burgerlijke partij gesteld. Mijn advocaat houdt me nauwgezet op de hoogte."  

"Natuurlijk heb ik de hoop dat ze hun excuses aanbieden. Maar welke excuses kan je verzinnen als je doelbewust een massa mensen opzoekt om zoveel mogelijk doden te maken? Onschuldige mensen. Zij zijn die massa mensen gaan opzoeken om pijn en leed te berokkenen, om een maatschappij in de kern pijn te doen. Dan kan je toch niet met het excuus aankomen als: ik ben slecht opgevoed of ik heb slechte vrienden? Dan moet je naar jezelf kijken en zeggen: ik ben in de fout gegaan, ik heb verkeerde keuzes gemaakt. Maar ik denk dat zo’n excuses er niet zullen komen. Die gaan nooit een echte mea culpa slaan." 

"Wat ik zou zeggen mocht ik met de daders geconfronteerd worden? Moet ik beleefd blijven? Neen? "Klootzakken! Ik hoop dat jullie dezelfde pijn mogen ervaren, fysiek en mentaal, als al de slachtoffers samen." Het is niet schoon, maar het is mijn buikgevoel.  Ik ben heel vergevingsgezind. Ik ben de persoon van tweede, derde, zevende kans, maar die mensen, die hebben hun kansen al lang verkeken. Als je beslist om iemands leven weg te nemen, voor de grootste ‘farce’ die er bestaat in de mensheid, zijnde godsdienst? Dan ben je alle kansen kwijt. Dat er een groter wezen is dan jezelf en daar dan gruweldaden voor plegen? Nee. Daar is mijn verstand te klein voor. Vergeetput!"