Pleegouder Leen uit Baal ving al 35 kinderen op: "Je neemt hen even van hun ouders over en geeft hen met een strik rond terug"

Bart Schols, presentator van “De afspraak”, schuift samen met Leen Van Malcot aan tafel in “De zevende dag”. Zij is intussen pleegmoeder van zo'n 35 pleegkinderen geweest, Schols is als pleegkind grootgebracht. “Mijn meter is mijn pleegmoeder. Al in mijn eerste levensjaar had ik bij haar een kamertje omdat mijn thuissituatie zo turbulent was", vertelt hij. Na de dood van zijn moeder nemen zijn meter en haar man de volledige zorg op zich. "Zonder hen zou ik hier niet zitten, “De afspraak” niet presenteren of destijds hebben gestudeerd.”

Schols spreekt dan ook duidelijke taal: “Het engagement van pleegouders is onwaarschijnlijk. Het is een van de meest genereuze dingen die je in het leven kan doen. Je kiest ervoor om een kind in je leven te trekken, met alle zorgen en problemen van dien".

Voor Van Malcot voelt het aan als haar tweede natuur. “Mijn ouders waren pleegouders, en dus ben ik opgegroeid tussen pleegbroertjes en -zusjes. Ik heb dat als heel tof ervaren. Het leek alsof ze bij ons op vakantie kwamen: soms kort, soms lang. Nadat mijn man en ik gingen samenwonen, namen we geregeld pleegkindjes mee naar huis. Zo zijn we er zelf ingerold.”

Vandaag is ze 27 jaar en zo’n 35 pleegkinderen verder. “Soms kan het snel gaan. Dan krijg ik telefoon op mijn werk, heb ik een uur bedenktijd en is om 20 uur het kindje al bij ons. Vaak gaat het om hele kleine kindjes die met angsten zitten en vertrouwen zoeken. Dat bouw je op. Met een deftige structuur kom je al ver, en met het gevoel dat we hen graag zien en dat ze welkom zijn.”

“Je hebt over niets zekerheid, alleen dat je hen een veilige thuis kan bieden”, vult Schols aan. “Al de rest moet je erbij nemen.” Zo moet Van Malcot geregeld toezien hoe ouders of grootouders niet opdagen tijdens een bezoekmoment. “Heel pijnlijk. Het geeft hen nog maar eens het gevoel dat ze niet de moeite waard zijn.”

Schols bleef de rest van zijn leven bij zijn pleegouders, Van Malcot ziet de meeste kinderen weer vertrekken. “Een besef dat constant in mijn achterhoofd zit. Ik ben niet hun mama, en laat meestal niet toe dat ze mij zo noemen. Het mooist is dat je hen even kan overnemen van de ouders, maar je hen daarna met een strik errond terug kan geven.”

"Anderzijds hebben we al een kind van een vroeger pleegkind verzorgd. Soms loopt het mis en hervallen ze in het oude stramien. Of we krijgen telefoon wanneer een kind begint te puberen: ‘Het loopt niet goed, hij vraagt naar jullie’ klinkt het dan.”

Iets wat Schols naar eigen zeggen kwaad maakt. “Overal is bij wijze van spreken een rijbewijs voor nodig, behalve voor ouder zijn. En dan hoor je soms dat er nog een kind bijkomt.” Een scenario dat Van Malcot bevestigt. “Soms hoor je ouders zeggen dat ze graag een tweede kindje willen, terwijl we nog volop voor hun eerste aan het zorgen zijn. Dan denk je: ‘Potverdorie, dat ga je toch niet doen, we hebben hier geen plaats meer’. Het zou waarschijnlijk meteen naar ons komen: als je voor het ene niet kan zorgen, dan ook niet voor het ander. Of het moet naar een ander pleeggezin, nog schrijnender.”

Alle miserie ten spijt, spreekt Van Malcot van een verrijking van haar leven. “Je haalt er veel voldoening uit. Ik ben het voorbeeld van mijn ouders gevolgd, en mijn kinderen zeggen later hetzelfde te willen doen. Tegelijk is het een enorme verantwoordelijkheid. ‘Heb je nog een plaatsje vrij op je zetel of achterbank’ luidt een slogan, maar zo werkt het niet. Dan kocht ik simpelweg een hele grote zetel en een bus. Er komen zorgen en spanningen bij kijken.”

Waar Van Malcot het voor doet? “Toen we een keer naar "Het journaal" keken, zagen we ons eerste pleegkindje met zijn naam en de titel ‘jeugdwerker’. ‘Goed bezig man’, denk je dan.”