Het kind van Bavo Brouwers kwam met een gebroken dijbeen uit het kinderdagverblijf. Meteen rees de vraag: "Is mijn kind mishandeld?" Maar het was onmogelijk om dit vermoeden te bewijzen. Ook de zorginspectie en het parket vonden geen bewijs. Brouwers stelt daarom voor om de veiligheid van kinderen in crèches te controleren met camera's.
Kinderdagverblijven komen weer in opspraak en voor de zoveelste keer haasten alle betrokken instanties en beleidsmakers zich om daadkrachtig verandering aan te kondigen. Er is al enigszins iets veranderd sinds mijn zoontje drie jaar geleden een onverklaarbare dijbeenbreuk opliep bij een kinderdagverblijf. Een onderzoekscommissie werd in het leven geroepen nadat een kindje het leven liet.
Er moet echter nog veel water naar de zee vloeien. De dijbeenbreuk van mijn zoon wordt na drie jaar nog steeds aangehaald in het Vlaams parlement als voorbeeld van een gevaarlijk kinderdagverblijf met talloze klachten dat na alle mogelijke controles en bijsturingen anno 2022 nog steeds kindjes mag ontvangen.
Pleister op een wonde
Er beweegt iets op vlak van de preventieve sluiting van kinderdagverblijven waarover verschillende klachten gemeld worden. Ze kunnen nu wel op basis van vermoeden gesloten worden in afwachting van onderzoek en bewijslast. Dat lijkt een enorme vooruitgang. Maar eigenlijk is dit niet meer dan een pleister op een etterende wonde die vooral op het politieke theater onterecht wordt voorgesteld als krachtdadig beleid.
Onderzoek door instellingen als Zorginspectie en het inschatten van bewijslast, op conto van justitie zijn samen al jaren de olifant in de kamer in deze materie tot grote frustratie van de ouders van de piepjonge slachtoffers.
We botsten op de muur van gebrek aan bewijslast.
Drie jaar geleden kregen we na de spoedopname van onze zoon te horen van de dienstdoende pediater in het ziekenhuis dat er sprake was van mishandeling. Al snel kwamen we te weten dat het kinderdagverblijf van onze zoon een hele resem aan klachten op haar naam had.
We namen ons voor niet te rusten vooraleer het definitief de deuren moest sluiten. Bij Kind en Gezin en bij justitie botsten we op dezelfde muur van gebrek aan bewijslast. Een kind heeft geen stem en getuigen zijn er amper of nooit. Als er meerdere klachten binnenkomen worden ze serieel behandeld of geklasseerd zo u wil. U raadt het al: één voor één is er gebrek aan bewijslast.
Etterend probleem van gebrek aan bewijslast
Kind en Gezin ging destijds nog verder wanneer we samen met de ouders van een mishandeld kind van hetzelfde kinderdagverblijf onze bezorgdheid uitten. Het kinderdagverblijf zou beroep aantekenen en halen omwille van, u raadt het al, gebrek aan bewijslast.
Ze beloofden zorginspectie opnieuw in te schakelen. Zij zouden extra controles uitvoeren. We kregen wat later dan ook verslag van dit onderzoek. De onthaalouder was net geen kinderen aan het mishandelen tijdens de inspectie, de bedjes waren mooi gedekt en in de fruitschaal lagen geen rotte bananen.
Daarmee was de zaak afgehandeld voor Kind en Gezin en voor zorginspectie. Bij justitie geraak je vaak niet verder dan de onderzoeksrechter. Er volgt geen verder onderzoek en de zaak wordt geseponeerd want u raadt het al.
Camera's
Als bewijslast de etterende wonde is dan helpen de pleisters van verhoogde inspectie en tijdelijke sluitingen niet. Misschien is het tijd om de technologische mogelijkheden op vlak van camerabewaking in een juridisch en GDPR-conform kader te gieten waar alle partijen zich in kunnen vinden.
De beelden mogen alleen bekeken als er een vermoeden van mishandeling is. Een kind kan immers zelf niet zorgen voor bewijslast. Een kind kan niet getuigen over de pijn of het trauma dat het heeft opgelopen. Een kind kan niet inschatten of het gedrag van een begeleider onaanvaardbaar is.
We nemen er vrede mee om overal gefilmd te worden uit veiligheidsoverwegingen en om juridische discussies te vermijden. Zo worden de trauma’s die onze peuters ondergaan niet samen met hen begraven bij gebrek aan bewijslast.
