Nostalgie troef: binnenkijken in de Vlaamse discotheken van de nineties, op Buffalo's door rookgordijn en met Nokia in opbergvak

Als tiener en prille twintiger heb ik zowat elk weekend heel Vlaanderen afgedweild voor vertier en plezier in dancings. Er waren toen grofweg twee groepen op school te onderscheiden: de alternatieve studenten - genre Studio Brussel - die graag de lokale fuiven frequenteerden en de boenke boenke-liefhebbers die de nachtclubs opzochten. "Boenke boenke" werd spottend, haast denigrerend bedoeld, maar het is achteraf een geuzennaam gebleken. Dance en house (met het Bonzai-platenlabel voorop) zorgden dan ook voor muzikale aardverschuivingen waar de media en de toenmalige muziekkenners niet zo goed weg mee wisten. Een nieuwe sound die gretig werd opgepikt en versterkt door de discotheken. En daar waren er een pak van in Vlaanderen met ronkende namen als La Rocca, Cherry Moon, Fuse, Boccaccio (foto onder), Versuz - toen nog Dockside -, Illusion, Carré en wellicht de iets mindere bekende tempels als Tropicana, de Krypton, Extreme en Sotto's. 

De feestjes daar begonnen zelden voor middernacht. Je ging toen rustig iets drinken op café als opwarmertje of bleef - in mijn geval vaak - hangen voor de tv om na "1 jaar gratis" met quizmaster Herman Van Molle je op gang te trekken. Eenmaal op de parking ging die Nokia 5110 spontaan het handschoenenkastje van de auto in. De eerste gsm's waren een revolutionair hebbeding, ook al kon je er alleen mee bellen of sms'en. Ze waren helaas ook super onhandig. Het was een baksteen-met-antenne die niet paste in je mini-handtas of ferm in de weg zat in je broekzak bij het hakken. Voor de dummy's: dat is een dansstijl uit het hardcore-genre waarbij je probeert de beats aan 200 tellen per minuut bij te houden. Met nadruk op probeert. Met die gsm's in de auto was het in de winter trouwens een gedoe voor wie bij het ochtendkrieken de discotheek verliet. Bij vriestemperaturen gaf het toestel geen kik meer. Een uurtje op de chauffage leggen en de Nokia kwam er gelukkig door. Een wijze les. Bij het volgende feestje propte ik mijn gsm in een washandje in het handschoenenkastje.

Wie tegenwoordig iemand op het oog heeft en erin slaagt een telefoonnummer te scoren, zet dat meteen bij zijn contacten in zijn smartphone. Zo werkte dat in de nineties niet. Het moest old-school: je greep de ober bij de kraag om zijn balpen te lenen en het nummer in het donker te kribbelen op je hand (in de hoop op klaarlichte dag alles nog te kunnen ontcijferen).

Eenmaal binnen openden portiers of buitenwippers letterlijk voor jou de deuren tot de dansvloer waar een gordijn van rook je tegemoetkwam. Het lijkt een scène uit de legendarische "Soundmixshow" waarbij de kandidaat het podium opliep, toch droeg het wel degelijk bij tot het "exclusieve" clubgevoel. Die rookinstallatie kon je later op de avond nog parten spelen. In combinatie met de flitsende laserlichten raakte je al eens je gezelschap kwijt of kon je iets langer op je Bacardi-Cola wachten, omdat ook de bediening het spoor bijster was.

Elke discotheek had haar vast publiek. Zo was Carré populair bij voetballers uit eerste en tweede klasse en bij deelnemers aan missverkiezingen, spiegelpaleis Boccaccio kreeg feestvierders vanuit heel West-Europa over de vloer. Na een tijdje leerde je er iedereen kennen, van de dj tot de vrouw aan de vestiaire. Verbinding heet dat nu chique. Die verbinding droeg bij tot het veiligheidsgevoel. Aanrandingen in de overbelichte toiletten waren haast onmogelijk, want de toiletdame was steevast poetsend in de buurt. Een grote rol speelden ook de portiers die elke poging tot vechtpartij in de kiem smoorden en vervelende dronkaards vakkundig buiten wipten. De ongeschreven regel was dat bezoekers, zeker mannelijke, de portier bij buitenkomst kleingeld toestaken. Een fooi als blijk van respect. 

Kunnen zijn wie je bent, gold in de jaren 90 zeker in dancings. Het was een veilige haven voor wie excentrieker van aard was, en hielp zonder twijfel de emancipatie van de LGBTQ+-gemeenschap. Wat zou een Zohra van 2 Fabiola zonder haar gelaarsde collega-danser Fabio en kinky attributen geweest zijn? Experimenteren mocht, en graag. De meest rare choreografieën en extravagante outfits passeerden de revue. De wetenschap dat er achteraf geen bewijsmateriaal (smartphones noch sociale media bestonden) opdook, was een geweldig voordeel.  Als je nu langs middelbare scholen passeert, kan je niet naast de Buffalo's (sneakers op dikke plateauzolen), Dr. Martens, bodywarmers en crop tops (naveltruitjes) kijken. De discotheken liepen er vol van. Modetrends die altijd wel hun weg naar de buitenwereld vonden. Alles komt werkelijk terug. De broeken met rok erover in elastische stof en de bodysuits zijn voorlopig niet aan een revival toe. Ik kan me miskeken hebben.

Typisch waren de huis-dj's. Zij lieten naast de commerciële hits eigen nummers op het publiek los. Als hun beats een opzwepend effect hadden bij de menigte, wisten ze dat het goed zat en een doorstroom naar de radio en de hitparades mogelijk was. Meerbeke (Ninove) was de thuis van dancing Poco Loco. DJ's Reinier Vanloo en Fred Vandermast bedachten de "happy house": de Poco Loco Gang was geboren en de hit "Poco loco" volgde in België en Nederland. Virtual Zone werd eveneens tot leven gewekt in de clubscène met monsterhits "Change u mind/Virtual Zone" en "Heaven".

Kind aan huis waren de dancezangeressen met aan de internationale top Evi Goffin (Lasgo), Milk Inc. (de betreurde Ann Vervoort) en Annemie Coenen (Ian Van Dahl). Die laatste zag ik een keer optreden in de Witte Hoeve in Herzele. Op de dansvloer werd toen simpelweg een kring gevormd waardoor Coenen zonder enige moeite en gedrum haar act kon neerzetten. Dat kan je je haast niet meer voorstellen: een wereldartiest zonder beveiliging op luttele meters afstand. Die zou nu overdonderd worden door grijpgrage, opdringerige fans.

Uiteraard waren er (drugs)excessen, zoals elders in de maatschappij. Dat praten we hier niet goed. Maar sta me toe deze nostalgische bui toch niet misplaatst te vinden. Het waren aanstekelijke tijden.