Film van de week: "The menu", met Ralph Fiennes als een gevierde topchef, is een zwarte komedie met een snuifje Agatha Christie en een mespunt horror

Place to be in “The menu” is The Hawthorne, een poepchic restaurant op een afgelegen eiland. De beroemde chef-kok Slowik heeft voor zijn gasten een exclusief (en explosief) menu samengesteld dat ze nog lang zullen heugen. Kostprijs: 1.250 dollar, per persoon. “Wat krijgen we dan te eten? Een Rolex misschien?”, vraagt Margot zich luidop af. Margot is de vreemde eend in de bijt in een gezelschap dat vooral uit verwaande foodies bestaat die in katzwijm vallen voor de dampende bordjes schuim die de chef hen voorschotelt. 

Margot, gespeeld door Anya Taylor-Joy (het schaakwonder uit “The queen’s gambit”), is er op uitnodiging van haar vriendje Tyler (Nicholas Hoult), een echte snob. De andere gasten? Een beroemde restaurant-recensente en haar redacteur, een filmster op zijn retour met zijn assistente, drie irritante jonge zakenmannen, en een ouder koppel dat al er voor de elfde keer te gast is. 

“The menu” is van de makers van “Succession”, de gelauwerde HBO-serie waarin de schatrijke mediafamilie Roy voor schut wordt gezet. Deze keer richten regisseur Mark Mylod en zijn team hun pijlen op de wereld van de haute cuisine, en niets of (toch bijna) niemand blijft gespaard. Chef Slowik heeft schoon genoeg van het circus waarin hij al jaren zijn nummertjes moet opvoeren en serveert zijn snobistische klanten het menu dat ze verdienen. Dat levert een zwarte komedie op, met ingrediënten uit een thriller van Agatha Christie, en ten gepaste tijde een snuifje horror. 

In “The menu” is de chef-kok de grote orkestmeester. Hij voert zijn plan uit met dezelfde meticuleuze precisie als hij zijn gerechten construeert. In “Boiling point” daarentegen is de chef alle regie kwijt. Hij doet zijn stinkende best om op de drukste dag van het jaar alle bordjes draaiende te houden, maar tevergeefs.

Het is de vrijdag voor kerstmis. Het populaire restaurant van chef Andy Jones is helemaal volgeboekt. Terwijl de eerste klanten binnenkomen, krijgt Andy bezoek van de voedselinspectie. Een slecht begin van een avond, die de chef gaandeweg helemaal door zijn vingers voelt glippen. 

Het straffe aan “Boiling pont" is dat de film in één take is opgenomen. Dat geeft de authenticiteit van het verhaal een flinke boost. Terwijl de akkefietjes zich opstapelen (een racistische familie, een recensente die de aandacht opeist, een klant met een voedselvergiftiging) voel je de spanning bij het personeel oplopen, van minuut tot minuut. Het kookpunt uit de titel verwijst heus alleen niet naar de potten die op het vuur staan, maar ook naar de druk onder de hersenpan bij Chef Andy. 

Er wordt sterk geacteerd in “Boiling point”. Vooral Stephen Graham, (bekend van bijrollen in “Pirates of the Carribean” en “Peaky Blinders”) zet een ijzersterke vertolking neer als de gekwelde chef Andy. De regisseur, Philip Barantini, is zelf ook acteur (“Band of brothers”, “Chernobyl”) maar bouwt nu vooral krediet op als regisseur. Nadat hij van de kortfilm “Boiling point” een langspeelfilm mocht maken, krijgt hij van BBC nu de kans om er zelfs een vijfdelige TV-serie uit te distilleren. In het voorjaar van 2023 beginnen ze te draaien.

Wie niet zolang kan wachten kan op Disney+ terecht voor een andere geweldige tv-serie over een chef-kok die zo mogelijk nog meer aan zijn hoofd heeft: “The Bear”. 

Carmy, bijgenaamd The Bear, is een getalenteerde jonge kok met ervaring in Noma, het beste restaurant ter wereld. Maar hij moet zijn eigen carrière in de koelkast zetten om in Chicago de broodjeszaak van zijn broer te gaan reanimeren. Die heeft zelfmoord gepleegd, en Carmy kan het niet over zijn hart krijgen om het levenswerk van zijn broer verloren te laten gaan. 

Nu ja, levenswerk. Carmy komt er al snel achter dat “The original beef of Chicagoland” met touwtjes en ducttape aan elkaar hangt. Hij probeert het tij te keren, maar stuit uiteraard op veel onbegrip van zijn team, dat er andere gewoontes op nahoudt. En Carmy is misschien wel een straffe kok, als manager is hij een prutser. Maar in tegenstelling tot chef Slowik die in “The Menu” zijn eigen afscheid regisseert, heeft hij nog wel een missie: hij wil eerherstel voor zijn overleden broer. 

In “Boiling point” kun je bijna lijfelijk voelen hoe het er in de keuken van een drukbezocht restaurant aan toe gaat. In "The Bear” gaat die polsslag helemaal in overdrive. Wat een verschroeiend tempo, wat een helse dynamiek. Soms lijkt het wel of je naar een oorlogsfilm zit te kijken. Na de eerste twee afleveringen (ze duren slechts een halfuurtje) blijf je hijgend achter. Maar schrik niet als je zelf in je eigen keuken plots ook plots begint te roepen als de potten op het vuur staan: “Hands” of “Behind”!

En toch: tussen die hectische momenten door is er tijd voor diepgang. Carmy is een gevoelige gast, het gemis van zijn broer hakt er diep in. Zijn medewerkers zijn stuk voor stuk kleurrijke personages. De muziek, van The Beach Boys over Wilco tot LCD Soundsystem, heeft de beat van een keukenklopper. En de beelden van het geaderd vlees dat ligt te kissen in de pan, zijn shots om van te smullen. 

“Carmy is als chef werkelijk bezeten", vertelde hoofdrolspeler Jeremy Allen White. "Hij wil zo hard slagen in zijn opzet dat hij denkt dat alles ophoudt als het niet zou lukken. Ik herken dat. Als jonge acteur dacht ik ook dat mijn identiteit bepaald werd door mijn acteerwerk. Nu denk ik toch al wat anders.” 

Onthoud die naam: Jeremy Allen White. Daar gaan we nog van horen. In het tweede seizoen bijvoorbeeld, want dat komt eraan. En terecht: “The Bear” is een van de strafste tv-series van het jaar.