Iraanse vluchteling op wie de film "The Terminal" gebaseerd is, overleden... in de luchthaven: dit is zijn echte verhaal 

In "The Terminal", de film van Steven Spielberg uit 2004, speelt Tom Hanks de beminnelijke Viktor Navorski uit het fictieve land Krakhosia. In het verhaal van de film breekt er tijdens zijn vlucht een revolutie uit in zijn land, waardoor hij zijn nationaliteit kwijtspeelt. Hij belandt in een soort administratief niemandsland en besluit dan maar op de luchthaven te gaan wonen.

Het verhaal is losjes gebaseerd op dat van Mehran Karimi Nasseri, ook gekend als "Sir Alfred Mehran", die 18 jaar doorbracht op de luchthaven van Paris-Charles de Gaulle. Maar het leven van Nasseri is toch net iets minder volgens de Hollywoodstandaarden verlopen. En een happy end heeft het al helemaal niet. 

Mehran Karimi Nasseri wordt in 1945 geboren in Iran als zoon van een Iraanse arts en, zoals hij later zelf zal beweren, een Schotse verpleegster. In de jaren 70 raakt hij in zijn thuisland betrokken in protesten tegen de Sjah en wordt er verbannen, een claim waar in verschillende Europese landen waar hij asiel aanvraagt (West- en Oost-Duitsland, Nederland, Frankrijk, Joegoslavië, Italië en het Verenigd Koninkrijk) vraagtekens bij worden geplaatst. Hij voert een lange strijd om de vluchtelingenstatus te krijgen. Dat lukt in 1981 - de VN kent hem die status toe - en hij verblijft 5 jaar in ons land.

Met zijn kraakverse papieren in de hand wil hij zich midden jaren 80 settelen in het Verenigd Koninkrijk - met zijn Britse moeder als grote argument - maar hij raakt zijn documenten kwijt. Volgens één verhaal wordt zijn koffertje met de papieren gestolen, volgens een ander heeft hij ze in een opwelling teruggestuurd naar Brussel. In het VK wordt hij daarom geweigerd, België mag hij niet meer binnen en in Frankrijk wordt hij bij gebrek aan papieren zelfs even opgesloten in de gevangenis.

In 1988 belandt hij in terminal 1 van de luchthaven Paris-Charles de Gaulle, vanwaar hij weer naar Londen probeert te geraken. Hij wordt teruggestuurd en opgepakt in Parijs. Maar na een nieuwe gevangenisstraf trekt hij opnieuw naar de luchthaven om er vanaf dan te gaan wonen. 

Niet dat er niet naar zijn situatie wordt omgekeken. Een Franse advocaat probeert hem tien jaar lang door de kafkaiaanse administratieve mallemolen te loodsen. Maar als die er in 1999 eindelijk in slaagt hem de juiste papieren voor te leggen, weigert Nasseri zelf te tekenen. "Ze staan ​​niet op mijn naam", beweert hij. "Ik ben niet meer wie ik was. Mijn naam is nu Sir Alfred Merhan en ik ben niet Iraans. Mijn vader was Zweeds en mijn moeder Deens." Het mag duidelijk zijn dat hij dan mentaal niet meer helemaal helder is.

Hij woont nog tot de zomer van 2006 op de luchthaven, waar hij door een boek over zijn leven en de film van Spielberg intussen een soort beroemdheid is geworden. Hij krijgt er te midden van de dozen bij zijn rode zitbank in de buurt van een Relay-winkeltje geregeld post en bezoek, ook van journalisten. In tegenstelling tot wat in de film wordt beweerd, zit hij er nooit geblokkeerd: hij mag zich wel degelijk vrij bewegen. De verkoop van de rechten op zijn levensverhaal heeft hem zelfs een cheque van 250.000 dollar opgeleverd van producent DreamWorks.

Uiteindelijk wordt hij midden 2006 in het ziekenhuis opgenomen met een voedselvergiftiging. Nadien krijgt hij een plekje in een opvangtehuis in Parijs. Maar vorige maand zou hij zijn teruggekeerd naar de luchthaven. Hij heeft er nog een paar weken gewoond. Daar, in terminal 2F, overleed hij gisteren, kort voor de middag: hij zou een natuurlijke dood zijn gestorven. Hij had nog verschillende duizenden euro's op zak.