"De slaven van het WK" komen uit Nepal: "Ik verdiende 55 euro per maand en moest geld lenen bij andere Nepalezen in Qatar"

De meeste arbeidsmigranten durven hun verhaal niet te vertellen. Ze worden bedreigd of ze ondertekenden een geheimhoudingsovereenkomst. Journalist Rudra Khadka trekt zich het lot van deze mensen aan. Sinds 2010 zijn maar liefst 1.600 Nepalezen omgekomen op bouwwerven in Qatar. Ook op die van de nagelnieuwe voetbalstadions die opgetrokken werden voor het WK. Rudra wil die onthutsende cijfers nu een gezicht geven. "Veel arbeidsmigranten komen van het platteland", zegt hij. "Ze zijn arm, laagopgeleid en kennen hun rechten niet. Organisaties moeten het voor hen opnemen." Rudra werkte jarenlang met arbeiders die terugkwamen uit Qatar en met families die dierbaren zagen vertrekken, maar nooit zagen terugkomen. Enkele van hen doen hun verhaal voor zijn camera.

Ramesh werkte aan het Khalifastadion van 2014 tot 2017. Hij had gehoopt er veel geld te kunnen verdienen voor zijn gezin. Maar zijn trip naar Qatar heeft hem net armer gemaakt. Er werd hem achthonderd euro per maand beloofd, uiteindelijk kreeg hij maar een loon van vijftig euro per maand. Maar het werd nog erger toen hij op een dag de slagboom van de werf moest bedienen. "Plots viel de elektriciteit uit. Daardoor viel de slagboom naar beneden. Hij kwam op een auto terecht. De schade werd van mijn loon afgetrokken en zo moest ik drie jaar gratis werken."

Ramesh is helemaal niet verantwoordelijk voor het ongeval. Dat hij de schade zelf moest betalen ligt volgens journalist Rudra Khadka aan de gebrekkige administratie. "Om bedrijven aansprakelijk te stellen, is er een contract nodig. Vaak is er alleen maar een mondeling akkoord en dat maakt het moeilijk. Zo'n mondeling akkoord wordt meestal niet gerespecteerd."

Bovendien werd het paspoort van Ramesh ook afgepakt door zijn werkgever. Hij stond met zijn rug tegen de muur en werd letterlijk gegijzeld in Qatar.

Ook Beli Maya Thing houdt een financiële kater over aan haar verblijf in Qatar. "Het was geen vrije keuze om daar te gaan werken. Ik moest geld verdienen voor mijn kinderen", vertelt ze. "Ik verdiende 55 euro per maand en daar moest ik ook nog eens mijn eten mee betalen. We moesten de hele dag bevelen volgen en als ik honger had, was er geen tijd om te eten. Ik was zo ongelukkig in dat land."

Toen de coronapandemie ook in Qatar toesloeg, konden Maya en haar collega's niet meer werken. "We kregen 120 euro per maand om eten te kopen voor achttien tot twintig mensen. Al het geld dat ik naar Nepal wou sturen, moest ik uitgeven om te overleven. Ik heb zes maanden lang geld moeten lenen van andere Nepalezen in Qatar. Ze hebben me uit de nood geholpen, maar nu ik terug in Nepal ben, moet ik al die mensen zien terug te betalen."

Prakash Basnet liet zijn zoon Sujan naar Qatar vertrekken in de hoop dat hij met het verdiende geld een mooi leven zou kunnen uitbouwen. Maar Sujan raakte in 2015 gewond bij een werkongeval in een stadion. Een vrachtwagen reed achteruit maar de chauffeur had hem niet gezien. Sujan werd overreden en brak zijn rug. "Hij belandde in Qatar in een ziekenhuis en hij had een vriend die voor hem zorgde", vertelt Prakash. "Maar toen zijn visum verliep, werd hij naar Nepal teruggestuurd. Hij zat in een rolstoel en kon amper nog bewegen. Sujan kreeg doorligwonden die begonnen te ontsteken. Hij moest opnieuw geopereerd worden in een Nepalees ziekenhuis. Maar daar kreeg hij opnieuw een infectie waar hij uiteindelijk aan overleed. Ik kan er niet van slapen, ik heb geen reden meer om te leven." 

"Vier van de vijf arbeidsmigranten worden op één of andere manier uitgebuit", zegt journalist Rudra Khadka. "Heel veel Nepalezen zijn koppig en ze willen koste wat het kost in het buitenland werken. Ze lijken soms te denken dat het geld er aan de bomen groeit." Ondanks alle horrorverhalen proberen nog elke dag honderden Nepalezen het land te verlaten.