Piet Huysentruyt wordt 60 en kijkt terug: deze boeken inspireren de kok (en neen, het zijn niet alléén kookboeken)

voor een virtuele blik op de ruime bibliotheek van Piet Huysentruyt trekken we naar Zuid-Afrika, waar de beroemde televisiekok overwintert. Verwacht geen rijen vol fictie in de boekenkast. Huysentruyt las naar eigen zeggen zijn eerste roman pas uit toen hij 36 was, een thriller van Pieter Aspe.

"Op school moest ik boekbesprekingen maken, meestal van Jos Vandeloo of whatever", excuseert Huysentruyt zich. "Dan had je vrienden waar je die besprekingen van kon kopiëren. Dat vat mijn boekgeschiedenis samen, lezen was niet aan mij besteed. Maar natuurlijk hebben kookboeken mij wél altijd geïnspireerd en geïntrigeerd."

Belangrijke mijlpaal dit najaar, want Piet Huysentruyt wordt 60: "De 6 zien verschijnen? Daar heb ik totaal geen probleem mee, ik had meer last met de 50." Naast een groot feest dat zes dagen zal duren, viert de kok deze verjaardag ook met een biografie en een bijhorend kookboek, "Piet ongezouten" en "Piet gepeperd". Het lijkt slim bekeken om mensen niet één maar twee boeken te laten kopen, maar ze horen écht bij elkaar, verzekert Huysentruyt ons.

"Dat is een Siamese tweeling", legt Huysentruyt uit. "Zonder peper geen zout, en omgekeerd. Een gerecht heeft allebei nodig. Als je alleen "Piet ongezouten" leest (de biografie, red.) mis je wat, want mijn biografie bestaat ook via mijn gerechten. En in "Piet gepeperd" staan een paar iconische recepten die mij gemaakt en gekraakt hebben. Van mijn beruchte gerecht "kreeft met bloedworst, oester, varkenspoot en rodekool" dat ik in Wortegem-Petegem serveerde had ik zelfs geen foto, tot nu."

"Er staan 77 gerechten in met een geschiedenis die het vertellen waard is. Ook een gewone croque-monsieur met bruin brood, zoals ons moeder die wilde, toen ze behandeld werd voor kanker. Een emotioneel gerecht voor mij. Net zoals het puddingske met petit-beurrekoekjes, dat voor mij als kind altijd klaarstond in de frigo." 

Recente boeken ligt moeilijker, maar naast kookboeken is er toch één naam die bijblijft: superster Bruce Springsteen: "Toen ik vier jaar geleden zijn autobiografie las, dacht ik: dat wil ik ook! Ik ben daar nu al vier jaar aan bezig."

"Springsteen is toch van het allergrootste in de wereld", oordeelt Huysentruyt. "De nederigheid die uit die biografie kwam, dat vond ik zo mooi. Bruce Springsteen heeft net zoals ik veel mankementen, die niemand kent. Hij heeft een uitzonderlijk minderwaardigheidsgevoel, bijvoorbeeld. Bruce Springsteen vindt van zichzelf dat hij niet kan zingen, geen songs kan schrijven en slecht gitaar speelt, dat hij kortom geen muzikant is."  

"The Boss is ook altijd bij de liefde van zijn leven gebleven, zijn vrouw Patti Scialfa, in goede en kwade dagen. Ook dat is herkenbaar. Hoe die autobiografie geschreven was - vanuit zichzelf - zo wilde ik het ook. Daar is het idee van "Piet ongezouten" geboren."

Huysentruyt tovert al snel enkele kookboeken uit zijn boekenkast tevoorschijn, zijn bewondering voor sommige collega’s lijkt grenzeloos: "Er zijn eigenlijk twee boeken die mij echt inspireren. Als eerste "Recettes de la mer", van mijn grote voorbeeld Eddie Van Maele, voor mij een van de grootste chefs van België. Hij is nu 77, ik hoop dat Eddie mijn exemplaar nog eens wil signeren."

"Van Maele was een voorloper en een goudhaantje in de gastronomische industrie. Hij vernieuwde en hij deed dat schitterend, als jonge snaken keken wij enorm naar hem op. "Recettes de la mer" was zijn eerste kookboek begin jaren tachtig. We moesten uit zijn boeken koken op ons eindexamen en hij was daar ook aanwezig. Zijn oog viel op mij en ik was zo van mijn melk dat alles mislukte. Ik keek zo op naar Van Maele en hij heeft mij zo afgekraakt op mijn eindexamen. Jaren later zijn we alsnog vrienden geworden maar het opende mijn ogen: niets komt vanzelf, je moet ervoor vechten. Dit boek heeft mij ver gebracht."

Voor Piet Huysentruyt springt er nog een tweede kookboek uit: "Ik heb nooit helden gehad, wel mensen waar ik naar opkijk. Dat is voor mij iets anders. Ik was altijd van oordeel dat ik mijn eigen ding moest doen. Het verklaart misschien waarom ik soms in de clinch lag met andere chefs. Ik wilde iets ánders doen. De Franse sterrenchef Michel Bras deed dat ook in zijn tijd."

"Onze Cyriel is geboren in 1990, en ik geloof dat we een jaar later voor het eerst bij Bras zijn gaan eten in Laguiole, in Zuid-Frankrijk. Mannen zoals Bras inspireerden ons om iets nieuws te doen. Dat is wel de uitvinder van de moelleux, hé! Mijn exemplaar van zijn kookboek uit die tijd, "Les livres de Michel Bras", is zelfs gehandtekend. Ik vond het grensverleggend. Het is dat soort kookboek dat ik in de jaren negentig zelf ook wilde maken, maar bij Lannoo vonden ze dat toen te duur. Pas jaren later hebben ze hun fout toegegeven", besluit Piet Huysentruyt lachend.