Film Fest Gent start vandaag: dit zijn de zes tips van filmjournalist Lieven van Gils

Léa Seydoux speelt in dit hartverwarmende sociale drama een alleenstaande vrouw die gevangen zit tussen twee onbereikbare mannen. Haar vader, een filosofieprofessor die aan dementie lijdt (Pascal Greggory), en haar lief, een getrouwde man die het vuur in haar doet oplaaien (Melvil Poupaud). Regisseur Mia Hansen-Løve baseerde het verhaal op haar eigen ervaringen met haar zieke vader toen hij nog leefde. Misschien dat ze daardoor zo weet te ontroeren.

Léa Seydoux, die eerder al bewees dat ze zonder moeite James Bond rond haar vinger windt (“Spectre”, “No time to die”), toont nogmaals hoe geschakeerd haar palet wel is. Ze hoeft echt niet op stiletto’s en met een handtas van Louis Vuitton rond te lopen om te schitteren. Integendeel. 

Een two-hander noemen ze dit in het Engels: een film die gedragen wordt door slechts twee personages. In dit geval: een 55-jarige weduwe (Emma Thompson) die al haar moed bijeenschraapt en in een hotelkamer eens goed van bil gaat, en een sekswerker, de Leo Grande uit de titel (Daryl McCormak). Na een huwelijk van meer dan 30 jaar zonder passie vindt ze dat ze dat wel verdiend heeft. Dat levert bijzonder komische momenten op, maar ook pittige gesprekken over seks en body positivity. 

Het laatste beeld van de film is flabbergasting, om het nog eens met een Engels woord te zeggen. En dat is helemaal de verdienste van Emma Thompson. Haar uitleg: “Van bij onze geboorte leren wij, vrouwen, om niét van ons lichaam te houden. Het wordt tijd dat dat verandert.” Thompson verdient tonnen R.E.S.P.E.C.T. voor deze film. En waarom geen Oscar?

Een kwartier. Zolang duurde het applaus na de première op het filmfestival van Venetië, vorige maand. Colin Farrell kreeg er ook nog eens de prijs voor beste acteur. In Gent zal de acteur er niet bij zijn om het applaus in ontvangst te nemen, net zo min als zijn (even sterk spelende) collega Brendan Gleeson en regisseur Martin McDonagh, die eerder indruk maakte met “Three billboards outside Ebbing, Missouri”. 

Maar laat dat de pret niet drukken. Nu ja, pret. We zijn in 1923, op Inisherin, een fictief eiland aan de Ierse kust. De brommerige Colm zet abrupt een punt achter zijn langdurige vriendschap met Pádraic. Zomaar, uit het niets, lijkt het wel. Dat zet, terwijl op de achtergrond de Ierse burgeroorlog woedt, een aantal gebeurtenissen in gang die leiden naar een dramatische climax. 

"Bones and all" is in extremis nog toegevoegd aan de officiële selectie in Gent, waardoor hij meteen een serieuze kanshebber wordt op de Grand Prix voor beste film. Want deze romantische horrorfilm over een kannibalistisch (ja, je leest dat goed) koppeltje dat door Amerika reist, herenigt regisseur Luca Guadagnino met de jonge hoofdrolspeler uit zijn wondermooie “Call me by your name”: Timothée Chalamet. “Ik wist zeker dat we ooit nog eens zouden samenwerken,” zei Guadagnino, “het was alleen wachten op het juiste project." 

Die schitterende jongeman van toen is intussen uitgegroeid tot één van de grootste sterren van de planeet. En toch moet Chalamet deze keer alles uit de kast halen om alle ogen op hem te houden. In Venetië was het zijn tegenspeelster die bekroond werd: de 28-jarige hoofdactrice Taylor Russell kreeg de Marcello Mastroianni-award voor de beste jonge acteur. 

Actueler dan ooit, nu in Iran steeds meer jonge vrouwen op straat komen naar aanleiding van de dood van Masha Amini, die door de politie hardhandig werd aangepakt wegens een lokje haar dat niet bedekt werd door haar hoofddoek. "Holy Spider" is gebaseerd op gruwelijke, waargebeurde feiten. In 2000 en 2001 bracht bouwvakker Saeed Hanaei zestien sekswerkers om het leven door hen te wurgen met hun hidjab. Toen ze hem eindelijk konden arresteren groeide hij bij een deel van de bevolking zowaar uit tot een held omdat hij “de stad zuiverde van prostitutie”. 

In de film wordt hij in de val gelokt door een journaliste, gespeeld door Zar Amir-Ebrahimi. Zij won in Cannes de prijs voor beste actrice, de allereerste Iraanse acteur die daarin slaagde. Veel landgenoten waren trots op haar, maar anderen veroordeelden haar omdat haar rol een belediging zou zijn voor hun geloof. Amir-Ebrahimi zal in Gent bij de vertoning op zaterdag 15 oktober aanwezig zijn. Na de film kan het publiek haar vragen stellen. Ze heeft wellicht veel te vertellen over wat er in haar land nu allemaal aan de gang is.

De Q&A met Amir-Ebrahimi is maar één van de vele mogelijke ontmoetingen op het festival. Elke dag bestijgen talloze filmmakers via de rode loper de trappen van het festival. Er zijn de zogenoemde "Talkies", zoals die tussen onze Lukas Dhont en zijn Franse collega Céline Sciamma, bekend van “Portrait de la jeune fille en feu”. 

Muziek zit in het DNA van Film Fest Gent, met als orgelpunt de uitreiking van de Music Soundtrack Awards en de bijhorende concerten op de laatste dag. Maar in de loop van de week zijn er ook interessante docu’s over de muziekscene, zoals "Nothing compares”, over het tragische levensverhaal van Sinéad O’Connor en de ambivalente rol van de media daarin. 

En voor wie zijn klassiekers wil opfrissen in Gent nog deze dubbele tip: “À vendredi, Robinson” en “Godard seul le cinéma”.  Twee nieuwe films over Jean-Luc Godard, één van de grootste revolutionairen van de cinema, die vorige maand overleed. Je kan ze in Gent op één namiddag na elkaar bekijken. Achteraf is er een Talk met de godfather van de Vlaamse filmjournalistiek, de onevenaarbare Patrick Duynslaegher.

De betreurde Jean-Luc Godard was trouwens destijds één van de eerste Award-winnaars op het filmfestival van Gent. In 1985 kreeg hij de prijs voor de beste filmmuziek voor "Detective". 

Moge hij rusten in vrede. Leve de cinema.