Telefooncel op begraafplaats in Zwijndrecht om te praten met overleden dierbaren

Het is een wat ongewoon zicht, een telefooncel midden op een begraafplaats. Toch hebben 3 leerlingen van het zesdejaar wetenschappen-wiskunde van het Koninklijk Lyceum in Antwerpen hier goed over nagedacht, vertelt hun leraar Herman Van Slambrouck. "Voor het vak Stem moesten de leerlingen van afvalmateriaal iets bouwen. Van oude deuren zijn ze dan telefooncellen beginnen maken, om die dan als bibliotheek, of een serre in te richten."

"Toen zagen Lua, Lucia en Sam een reportage over een telefooncel in Japan, die na de tsunami in 2011, door nabestaanden werd gebruikt om te praten met hun overleden dierbaren. Phonebooth of the wind, heet dat daar, telefooncel van de wind", gaat Van Slambrouck verder. "En dan zijn we zoiets beginnen bouwen."

In de telefooncel staat een gedicht van Johan Sebastiaan Stuer, die voor Humo en De Ideale wereld schrijft. "De leerlingen waren toevallig op een gedicht van hem gestoten, dat gaat over telefoneren naar overleden dierbaren. Hij is bij ons op school dan gedichten komen voorlezen, en hij heeft ook zijn gedicht in de telefooncel ondertekend."

De telefooncel biedt bezoekers een plek van troost. "Het is de bedoeling dat zij daar in ieder geval een rustig moment kunnen doorbrengen. Mensen praten nu ook in gedachten met hun overleden dierbaren, misschien kan zo'n telefooncel dat wat concreter maken." Een oudere man die de zerk van zijn schoonouders komt schoonmaken, vindt de telefooncel alvast een goed initiatief. "Ik vind het prachtig. Toen ik hier eergisteren ook al was, dacht ik eerst dat het zo'n bijenhotel was, zoals er wat verder eentje staat. En toen zag ik de telefoon, het is een heel oud modelletje."

Voor sommigen kan zo'n telefooncel, in tegenstelling tot een brievenbus waar je een briefje in kan steken, misschien een drempel zijn. "De gemeentelijke begraafplaats in Zwijndrecht is een heel rustige plek. De kans dat je daar met meerdere mensen tegelijk bent, is vrij klein. Het is een heel intieme plek. Ik kan mij voorstellen dat je daar zonder gène in de telefooncel kan staan, en rustig kan praten met je dierbaren", besluit Van Slambrouck.