Remco Campert, een van de grootste Nederlandstalige dichters en schrijvers, is in Amsterdam overleden na een leven lang taalplezier. Campert was ontzettend productief, met honderden columns en gedichten, verhalen, romans, kinderboeken en theater. Campert werd 92 jaar. "De dood is slechts de stilte in de zaal nadat het laatste woord geklonken heeft. De dood is een ontroering."
"Het leven is vurrukkulluk": Nederlandse schrijver Remco Campert (92) overleden
Kristien Bonneure
Gepubliceerd:
In Amsterdam is de bekende dichter en auteur Remco Campert gestorven. Zijn uitgeverij maakte het nieuws bekend: "Hiermee verliest de Nederlandstalige literatuur een virtuoos auteur en een van haar meest geliefde schrijvers. Uitgeverij De Bezige Bij is intens bedroefd en diep getroffen door zijn dood."
De woorden van Remco Campert zullen ook voor toekomstige generatie springlevend blijven
Uitgever Francien Schuursma: "Decennialang heeft zijn werk lezers geïnspireerd en ontroerd. Het is mijn stellige overtuiging dat de woorden van Remco Campert, ook voor toekomstige generaties, springlevend zullen blijven.’
Hij gaf onze literatuur lichtheid en speelsheid
Het Nederlandse koningspaar Willem-Alexander en Máxima bewijst de schrijver eer in een via sociale media verspreide boodschap: "Met dankbaarheid gedenken wij Remco Campert. Hij gaf onze literatuur lichtheid en speelsheid. In zijn werk omarmde hij het leven in al zijn wonderbare veelzijdigheid, maar ook in zijn weemoed. Nederland verliest een magnifieke meester van het pure schrijfplezier.”
Remco Campert, een reus in de Nederlandse letteren
In december 2019 maakte fotograaf Stephan Vanfleteren in Amsterdam een staatsieportret van alle auteurs van uitgeverij De Bezige Bij. Remco Campert, toen 90 jaar, zat prominent vooraan in een zetel, terwijl collega’s Cees Nooteboom en Kees van Kooten hun hand op zijn schouder legden. Het drietal was omringd door tientallen jongere auteurs. Remco Campert was een reus in de Nederlandstalige letteren.
Gedichten, verhalen, columns, romans: Remco Campert was een leven lang heel productief. Kijk maar eens naar zijn bibliografie: fe-no-me-naal. Zijn teksten zijn altijd begrijpelijk, ogenschijnlijk licht en ironisch, maar altijd met een melancholische ondertoon.
Remco Campert was de zoon van dichter Jan Campert, die in de Tweede Wereldoorlog werd omgebracht in het Duitse concentratiekamp Neuengamme; zijn verzetsgedicht "De achttien doden" werd beroemd en was de eerste publicatie van uitgeverij De Bezige Bij. Zoon Remco verliet de school vroegtijdig om zich volledig aan het schrijven te wijden.
Poëzie is een daad van bevestiging. Ik bevestig dat ik leef, dat ik niet alleen leef
Als dichter maakte Remco Campert deel uit van de Vijftigers, de groep waar ook Hugo Claus toe behoorde. Campert werkte mee aan literaire tijdschriften als Tirade, Podium en Braak. In ’51 verscheen zijn poëziedebuut “Vogels vliegen toch” en in ’61 kwam hij met een eerste roman met een beroemde titel: "Het leven is vurrukkulluk". Dat boek werd in Nederland gratis verspreid in de bibliotheek en ook verfilmd. “Tjeempie! Of Liesje in Luiletterland” uit 1968 was een parodie op een pornoroman. In 2004 was er de roman "Een liefde in Parijs" en in 2013 "Hôtel du Nord".
Campert bleef tot op hoge leeftijd dichten en publiceren. In 2018 verscheen "Open ogen", een bundel gedichten met thema’s uit de actualiteit: vluchtelingen, aanslagen, oorlog. En in 2019 beschouwde Campert zijn eigen levenseinde aanvaardend met "Mijn dood en ik". Hoewel hij in 2018 had aangekondigd te zullen stoppen met schrijven.
hoe zal de dood zijn een onmetelijke ruimte? of het klein beperk van een kist? nee zeg ik tegen dat laatste: opgenomen door de sterren in hun nachtelijke pracht
Bij zijn overlijden deelt uitgeverij De Bezige Bij ook nog een beklijvend afscheidsgedicht:
Licht van mijn leven
Het levenslicht zag ik in Den Haag maar in Amsterdam, Van Eeghenlaan zeven, te midden van dichters (Luceberts schaterlach, Schierbeeks hikkende Boek Ik), zagen mijn wóórden het licht dat me niet meer verliet, trouw door dik en dunner dan dik
nu zoveel jaren later loop ik nog even door de straten van datzelfde Amsterdam, tot in een knipperend ogenblik het leven me loslaten zal
laat me dan, dat moment gekomen, opnieuw nog even zweven boven het Stedelijk dan verder al hoger boven de bomen in het Vondelpark waarna ik, mijn tijd opgeheven, voor eeuwig uiteenval, me verenig met het fijnstof van de stad, met de spiegeling van het zonlicht in het water van de gracht en word meegenomen met de glimlach en de dromen van het meisje dat ik eens op een tramhalte zag
Stukjesschrijver
Verreweg de meeste pagina’s van Campert verschenen in de krant. Tientallen jaren schreef hij cursiefjes, columns, "stukjes" in kranten en tijdschriften als Het Parool, Vrij Nederland, Humo en de Volkskrant. Van 1996 tot 2006 was hij voor die laatste krant afwisselend columnist met Jan Mulder, onder de gemeenschappelijke naam CaMu. Nog voor de Volkskrant schreef hij de reeks "Somberman".
jezelf een vraag stellen daarmee begint verzet en dan die vraag aan een ander stellen
Enkele van Camperts gedichten zijn heel bekend geraakt, bijvoorbeeld zijn verzetsgedicht, dat op een muur van uitgeverij De Bezige Bij in Amsterdam is geschilderd, maar ook van het Geuzenhuis in Gent. Nadat het Russische leger Oekraïne binnenviel in februari van dit jaar, werd het gedicht in het Russisch, Oekraïens, Engels en vele andere talen vertaald en verspreid door uitgevers wereldwijd:
Sixties
In 1966 was Remco Campert te gast in "Poëzie in het Paleis", een legendarische driedaagse manifestatie in het PSK in Brussel, met onder meer Hugo Claus, Eddy van Vliet en Simon Vinkenoog. Iemand in het publiek had commentaar en Campert riep haar op het podium:
Deze cartoon verwijst naar het wilde leven van Remco Campert:
Uit het VRT-archief: in 2009 was er in "Koningsblauw" van Behoud de Begeerte een hulde aan Remco Campert.
Hier leest Remco Campert een leuke "Ode aan de traplift":