"Soldiers of love" krijgt plekje in Eregalerij: het verhaal achter de hit uit 1987 die nog altijd brandend actueel is

"Soldiers of love" is exact 35 jaar oud, maar Liliane Saint-Pierre zingt het nog op elk optreden. Zo fier is ze op het nummer dat ze zélf heeft geschreven "ook al kan ik geen noot muziek op papier zetten", zo vertelt ze in een interview bij Radio 2, naar aanleiding van de Eregalerij. 

"Maar ik heb een muzikaal oor en ik kan zingen. Dus ik heb het op de ouderwetse manier gemaakt, met een cassetterecorder. Ik had al verschillende nummers toegestuurd gekregen als mogelijke Songfestivalinzending, maar niets kon me bekoren. En toch: mijn producer heeft me enorm moeten aanmoedigen, voor ik het aandurfde om een eigen nummer te schrijven."

Inspiratie haalt Saint-Pierre letterlijk uit het televisiejournaal. "Ik zag vanuit mijn zetel hoe het één en al ellende was in de wereld. "Een nieuwe dag, een nieuw schandaal": ik had mijn begin en ik was vertrokken", aldus de zangeres. "Daarna kwam "soldiers of love", en is de rest van het nummer eruit gerold. En helaas is het 35 jaar later nog actueel."

Liliane Saint-Pierre moet er iets voor over hebben om ons land effectief te kunnen vertegenwoordigen op het Songfestival. In 1968 wint ze "Canzonissima", de populaire zangwedstrijd van de VRT in die tijd. Maar in de even jaartallen kiest de RTBF traditioneel de Belgische kandidaat voor het Songfestival.

Naar het buitenland dan maar, denkt de entourage van Saint-Pierre. In 1978 waagt ze haar kans in de Luxemburgse preselectie, met het Franstalige nummer "Mélodie". 

"Mijn platenfirma vond dat een goed idee, maar achteraf gezien ben ik blij dat ik jaren later België heb mogen vertegenwoordigen. Ik ben zo fier op ons land, en omdat ik veel Franstalige muziek heb gemaakt, kennen ze mij ook in Franstalig België", aldus Saint-Pierre in "Classic Stories" op Radio 1.

Tweede poging voor Saint-Pierre in 1981, maar met het nummer "Brussel" wordt ze nipt tweede in de Vlaamse preselectie "Eurosong". "Achteraf bekeken: goed dat ik niet geselecteerd was, want het nummer bestond al in het buitenland. En op het Songfestival mogen enkel nieuwe nummers deelnemen. Dus ik had gediskwalificeerd kunnen worden."

Derde keer, goede keer in 1987, wanneer de ogen van heel België nét iets meer op het Songfestival gericht zijn dan andere jaren. Want na de winst van Sandra Kim in 1986 wordt de Europese liedjeswedstrijd in ons land georganiseerd, op de Heizel in Brussel.

Het is aan de VRT om een kandidaat te selecteren. En in de nationale voorronde met elf artiesten gaat het uiteindelijk tussen Bart Kaëll en Liliane Saint-Pierre. Interessant detail: die "Eurosong"-preselectie wordt gepresenteerd door Luc Appermont, op dat moment nog in alle anonimiteit de partner van Kaëll. 

De zanger krijgt de voorkeur van de vakjury, maar de publieksjury's in de verschillende provincies kiezen voor Liliane Saint-Pierre. Op het podium van het Amerikaans Theater houdt Appermont het professioneel en noemt hij een stralende Liliane Saint-Pierre "een verdiende winnares". 

"De avond van mijn selectie is nog altijd één van de mooiste van mijn leven", vindt de zangeres. "Puur ongeloof en blijdschap kwamen toen samen, na mijn mislukte pogingen om op het Songfestival te geraken. Het teken dat het zo moest zijn." 

Deelnemen aan het Songfestival draait om een pak meer dan het nummer alleen. Twee elementen die een inzending kunnen maken of kraken: de outfit van de artiest en de podiumact, die het Europese publiek binnen de 3 minuten moet overtuigen. In het geval van "Soldiers of love" worden die artistieke keuzes niet zonder slag of stoot gemaakt.

Het begint al met de outfit: de Franstalige ontwerper wil een opvallende jurk, Liliane zelf eist een broek, om vrij te kunnen bewegen op het podium. "Ik was absoluut niet blij met het eerste ontwerp: een oorlogsachtige outfit, geschikt voor een presentatrice, maar niet voor een artiest tijdens een optreden", aldus Saint-Pierre.

Eindresultaat: een "compromis à la belge", met een zwarte jurk met glinstering over een strakke zwarte broek heen. "Een stijlvolle outfit, waarin ik goed kon bewegen, dus iedereen blij", aldus Saint-Pierre.

Naar de iconische act dan, waar de twee achtergrondmuzikanten van Saint-Pierre een hoofdrol in spelen. Gitaristen Chris Peeters en Jean Bosco Safari gebruiken hun gitaar letterlijk als wapen in een strakke choreografie. Ook op het podium trouwens: Jan Hautekiet, muzikant en voormalig radiomaker bij Studio Brussel en Radio 1.

"De mannen waren er eerst niet voor te vinden, om te dansen met hun muziekinstrument. Al hebben ze mij met hun overgave uiteindelijk wel blij gemaakt", zegt Saint-Pierre. Met name Jean Bosco Safari koestert mooie herinneringen aan de memorabele podiumact. 

"Onze liefdesgeweren exact op het woord "love" in de lucht steken, en ondertussen met ons rechterbeen blijven bewegen op de Elvis-manier, om in het ritme te blijven. Wij waren de soldaten van liefde, en dat gaf ons bakken adrenaline. En die reflex in mijn armen, om mijn gitaar in de lucht te steken, is er nooit meer écht uitgegaan", lacht de muzikant.

Saint-Pierre zet als "thuiskandidaat" een mooi resultaat neer voor België in Brussel: ze wordt 11e op 22 deelnemers. In de jaren 80 is er enkel een grote finale van het Songfestival, en nog geen halve finales. Tot op vandaag tekent "Soldiers of love" voor één van de betere resultaten van een Vlaamse Songfestivalkandidaat.

"Ik ben nog altijd fier op mijn prestatie, want ik was toen enorm tevreden over mijn optreden. In die tijd moesten alle kandidaten zingen met een liveorkest, dus er kon veel mislopen", vertelde Saint-Pierre aan weekblad Story. "Maar het Songfestival was een zalige week, ik heb toen zelfs onze koning ontmoet."

"Soldiers of love" wordt in België een echte hit. "Geen toeval, want het is een krachtig nummer, dat goed is opgebouwd, met een bijzondere melodie, gezongen door een sterke zangeres met een unieke stem", aldus achtergrondgitarist Jean Bosco Safari. 

35 jaar na dat bewuste Songfestival is "Soldiers of love" - helaas - nog steeds erg actueel. En gekend bij een nieuwe generatie, door de cover in de Ketnetreeks "#LikeMe". Daar krijgt het nummer een nieuwe invulling, als strijdlied tegen pesten. 

"De eerste keer dat ik die versie zag via Facebook, was ik énorm ontroerd", geeft Saint-Pierre toe bij Radio 2. "Hoe die jonge mensen mijn nummer vastpakken en brengen: dat doet iets met een mens."

"Het blijft een actueel nummer. Ik vind het zelf ook bijzonder hoe kinderen die tekst willen meezingen, en die woorden ook menen, want ze halen kracht uit die tekst in moeilijke situaties", vertelt actrice Sali Haidara, die "Soldiers of love" zingt in "#LikeMe". 

"Voor mij was het enorm spannend om het nummer te zingen, want als twintiger kende ik "Soldiers of love" niet, maar mijn mama wel. En die vond absoluut dat ik het nummer eer moest aandoen. Resultaat: meerdere sessies in de opnamestudio, om de juiste emoties erin te kunnen leggen, zodat de boodschap overkomt."

Met die nieuwe versie in "#LikeMe" en de plek in de Eregalerij is de toekomst van "Soldiers of love" verzekerd. "Ik denk trouwens ook nog lang niet aan stoppen", benadrukt Saint-Pierre op haar 73e. "Ik ben blij dat we na die coronacrisis weer op het podium kunnen staan voor een publiek. Maar elke vorm van erkenning doet deugd voor een artiest."