Ouderen met dementie in Mechelen vormen samen het Liswonder Koor: "Muziek uit hun jeugd blijft het langste hangen"

"We merken dat muziek lang blijft hangen in het geheugen van onze bewoners," zegt ergotherapeut Sanne Leenders. "Mensen die overdag nauwelijks praten, zingen uit volle borst mee. En ouderen die onrustig zijn, vinden kalmte door het zingen, maar er zijn ook mensen die er gewoon van genieten. De teksten kunnen ze allemaal nog meezingen. "Die zitten waarschijnlijk op een ander plekje in hun hersenen opgeslagen, bij de emoties", zegt Sanne. "Daarom kiezen we bewust voor oudere, populaire liedjes uit hun jeugd.  Dat de ouderen van later dan misschien liedjes van Spring gaan zingen? "Dat zal wat geven," lacht ze.

"Ik heb lang heel hoog kunnen zingen," vertelt An (89), "ik heb zelfs in een koor gezongen als sopraan. Maar dat kan ik nu niet meer. Gaan we straks voor de familie zingen," vraagt ze, "dat ben ik alweer vergeten. Als je jong bent, zing je thuis veel, he, maar later zingt een mens niet veel meer." Dat het koor al van in november aan het oefenen is, weet ze niet meer, maar wel dat de nonnen op school aan haar arm trokken als ze in de kerk latijnse missen moest zingen. 

Volgens ergotherapeute Sanne Leenders is het heel belangrijk dat familieleden mee in het koor stappen. Of dat ze, los van het koor, samen liedjes zingen met de bejaarde. "Mantelzorgers zitten in een lang proces van 'zorgen voor', zegt ze, en het is belangrijk dat zij soms ook leuke dingen kunnen doen samen". Het contactkoor sluit aan bij de visie van het woonzorgcentrum: dat iemand met dementie veel meer is dan iemand die zorg nodig heeft.