Nieuwe fictiereeks "Twee zomers": Tom Lenaerts brengt nuance in debat over grensoverschrijdend gedrag

De serie vertelt het verhaal van een groep boezemvrienden, die dertig jaar na een memorabel zwembadfeestje nog eens samenkomen in een villa in Zuid-Frankrijk. Er is geen bereik op het eiland, de champagne staat koud, alles is voorhanden om er een onvergetelijk weekend van te maken. 

Plots duikt een chantagevideo op van vroeger, met gruwelijke beelden die verwoestend kunnen zijn voor de betrokkenen, mochten ze openbaar worden. Meteen is iedereen op het eiland verdacht en is alle vertrouwen in de groep zoek.  

De reeks speelt zich af op twee tijdsniveaus: in het heden en in de jaren 90. Bijgevolg wordt elk personage gespeeld door twee acteurs: een jongere en een oudere versie. Louise Bergez en Inge Paulussen vertolken beiden Sofie, maar op een andere leeftijd. 

"Twee zomers" kan uitpakken met een straffe cast. Dat was nodig, want het gaat om heftige feiten en emoties. Naast Inge Paulussen herkennen we Koen De Bouw, Kevin Janssens, Ruth Becquart, Herwig Ilegems, An Miller, Sanne Samina Hanssen en Tom Vermeir als de vijftigers die nog eens samen op weekend gaan.

Voor hun jongere zelf in de jaren negentig koos Tom Lenaerts voor acht relatief nieuwe gezichten: Louise Bergez, en voorts Tijmen Govaerts, Tine Roggeman, Felix Meyer, Lukas Bulteel, Vincent Van Sande, Marieke Anthoni en Bjarne Devolder.

Tom Lenaerts en Paul Baeten, die eerder al samenwerkten voor “Over water”, schreven het scenario. Ze hadden van bij het begin de ambitie om meer dan alleen maar een spannend verhaal te vertellen.

Essentieel in het verhaal is de video waarmee de mannen gechanteerd worden. De feiten zijn gruwelijk: een groepsverkrachting van dertig jaar geleden, waarbij op één na alle mannen op het eiland aanwezig waren. Van die tape krijgt de kijker in eerste instantie maar enkele korte fragmenten te zien.

Terwijl steeds meer vragen worden gesteld over de herkomst van de tape, duiken telkens weer verschillende versies op van wat er op die noodlottige avond gebeurd zou kunnen zijn. Totdat we op een gegeven moment alles te zien krijgen. Lang, gedetailleerd en expliciet. In een schokkende scène, zoals ze wellicht nooit eerder te zien was in een Vlaamse fictiereeks.

We oordelen vaak te vroeg over schuld of onschuld, is de boodschap die de makers willen meegeven. Iedere betrokkene had zijn eigen versie van de feiten. De scène toont wat er precies gebeurd is. Ze laat zien wie het bij het rechte eind had, en wie fout zat. 

Maar niets is zwart/wit. Herinneringen vervagen als mensen ouder worden. Details gaan verloren of worden verdrongen, bewust of onbewust. En met het verstrijken van de jaren groeit de verleiding om het verleden te laten rusten.

Twee zomers staat met twee voeten in het nu. Grensoverschrijdend gedrag, de filterende werking van ons geheugen, de dunne lijn tussen schuld en onschuld. Het zijn actuele thema’s die vele debatten voeden.

Los daarvan is deze zesdelige reeks toch vooral een spannende thriller. Want wie zit er achter de video van die noodlottige avond, waarvan alle betrokkenen dachten dat hij vernietigd was? En waarom komt de tape na dertig jaar aan de oppervlakte, aan de vooravond van wat een nostalgisch reünieweekend aan de Azurenkust moest worden?