Alles was anders in de coronalockdown, ook het levenseinde. De maatregelen om het virus in te dijken, hadden een grote impact, bij álle overlijdens. Dicht bij je geliefden zijn, kon niet of nauwelijks. Nabestaanden en zorgverleners blikken terug: hoe zijn zij omgegaan met het levenseinde van hun naasten? Wat kon, wat niet? Welke impact heeft dat op hen gehad?
Afscheid in coronatijd, nabestaanden en zorgverleners getuigen: "Ik kon hem niet alleen laten sterven"
Victor, 21, overleed thuis aan kanker. Hij werd al maanden thuis verpleegd, om zijn laatste rit dicht bij zijn familie en vrienden te kunnen zijn. Corona heeft dat opzet erg beperkt. Zijn moeder, zijn zus in Parijs en de thuisverpleger vertellen hoe ze kozen voor de menselijkheid en maatregelen op maat.
Jeanine Van Reeth woonde sinds januari in een woonzorgcentrum. Kort daarna zat ze in lockdown. Eind maart kreeg ze Covid. Zij is nog wèl op het allerlaatste naar het ziekenhuis overgebracht, maar is daar overleden. Haar dochter blikt terug op haar korte, heftige levenseinde, samen met de verpleegkundige die haar verzorgde in het centrum en de palliatieve arts van het ziekenhuis.
Zoveel mensen zijn in het ziekenhuis alleen gestorven, zonder de nabijheid van familie en geliefden. Wat kon en niet kon was niet overal hetzelfde. Maar overal had je verpleegkundigen die de stervenden niet alleen lieten. Die voor de onbekende patiënt, een fractie van een leven onder hun hoede, heel even familie en vriend tegelijk werden. Drie verpleegkundigen uit verschillende ziekenhuizen vertellen hoe ze dat beleefden.