Ruth Joos is van zowat alle radiomarkten thuis. Allround-presentator, indertijd sport, heel veel cultuur, en nu vooral nieuws, meer bepaald de duiding (zoals dat in het VRT-ees heet) als vaste stem van De Wereld Vandaag op Radio1.
In deze Tijdschijf heeft ze het met Nick Cave, John Coltrane en Richard Hawley over zieleheil in deze drukke tijden, over de balsem die kunst heet, en over liefde. Altijd met passie en met de passende duiding.
Muziek heeft geen woorden nodig. Ik voel dat ik John Coltrane begrijp.
Het is dat Ruth mij vertelde dat ze "goeroe" een lelijk woord vindt, anders gebruikte ik het hier. In de nieuwe van Nick Cave is er geen gebrek aan tirannen en dwazen, maar gelukkig komt zijn liefste stipt met de trein van halfzes. De manier waarop hij dat eenvoudige verhaal vertelt is ijzingwekkend poëtisch.
Ruth verzocht me om "A love supreme" integraal in de podcast te monteren, ik ben meestal nogal voor compromissen. Niet in de podcast, wel hieronder: de volledige soundtrack, in al zijn perfectie.
Crooner Richard Hawley blijft maar proberen bij zijn oogappel. Ruth gelooft graag in het sprookje van de eeuwige liefde, legt ze uit.
Zelfde tijd zelfde plaats: acteur Wim Willaert, die van de mouse shit. Hij praat nooit over politiek, zegt hij, behalve één keer hier in De Tijdschijf.
