Op een supportersbus naar Bordeaux onder dwang

Bericht van de baas. Of hij me eens op een rustig moment kon bellen. Oei, dat voorspelde weinig goed. Ik had bij mijn weten niets mispeuterd, dus vermoedelijk had hij een lastige opdracht in petto.

Ik kon de actualiteit niet ontvluchten en bereidde me al mentaal voor op het bijwonen van een voetbalwedstrijd op groot scherm. Dat heb ik in m’n radioverleden al verschillende keren moeten doen. Het waren de langste avonden uit m’n leven. Maar het zou nog erger worden.

Ze zochten iemand die met een supportersbus naar een wedstrijd wou reizen. Kon ik dat eens uitzoeken? Het was geen bezwaar dat ik niets van voetbal kende en de supporterswereld niet echt m’n habitat is, dat kon juist een heldere blik opleveren. Yeah, right. Maar je zegt geen "neen" tegen de baas, dus voor ik het wist was ik mij aan het inschrijven voor een driedaagse supportersreis naar Bordeaux.

Een beproeving op meerdere niveaus. De voorbije maanden zijn we al bang gemaakt over mogelijke terreur tijdens het EK. De voorbije dagen konden we de gevechten tussen hooligans aanschouwen. En dan zou ik nog eens aangevoerd worden in een bus met ruim 40 zingende en drinkende voetbalsupporters die de nacht niet zouden gebruiken om te slapen, maar om zich op te warmen.

Collega’s formuleerden hun medeleven. Familie en zogenoemde vrienden sloegen zich lachend op de knieën. Zij wisten als geen ander dat dit de hel werd voor mij. Een nacht op een bus, voetbalpraat, de geur van verschaald bier, fastfood en house uit de geluidsboxen. Zelf was ik al lang onverschillig, als een lam dat naar de slachtbank geleid wordt. Al wou ik hier graag levend uitkomen.

De nacht voor het vertrek kreeg ik koortsige visioenen van hoe het ook kon. Ik maakte in een cabrio met zachtleren bekleding een tocht door de Franse wijnstreek. Aan het stuur zat een knappe intellectueel die me vergastte op interessante verhalen, exquise etentjes en overnachtingen in donzige kasteelbedden. Het ontwaken was bijzonder hard.

Die avond meldden we ons op de plaats van de afspraak: café de Comix in het West-Vlaamse Harelbeke. De supporters bekeken me wantrouwend: een mevrouw van de radio… Het kon nog net, een camera hadden ze nooit toegelaten. Veel bagage hadden m’n reisgenoten niet bij zich: een vers supportersshirt en een tandenborstel was alles wat ze nodig hadden.

Elk leeg plekje op de bus werd volgeladen met proviand voor de heen- en terugreis: water, cola, cava en 60 bakken bier. Jawel, 60. Mijn ongelovige blik werd snel beantwoord. Aan de krappe kant, gaven ze toe. Tijdens een voorbije trip naar Schotland kwamen ze zonder bier te zitten. Een ramp. Er kon gelukkig snel worden bijgekocht onderweg, maar ze beleefden toch enkele bange momenten.

Nu moest ik doorbijten. In het café-toilet verruilde ik snel m’n trui voor een duivels shirt. Daarna gingen we goedgemutst op een tricolore foto voor een plaatselijke krant. Et c’était parti pour la France!

We waren amper op de bus en de kroonkurken vlogen in het rond. Luttele minuten later moesten de eersten plassen. Dat was een potentieel probleem gezien het mobiele toilet een beperkte capaciteit had. Dat werden dus extra plaspauzes. Als we op deze manier maar op tijd in Bordeaux raakten… Het alternatief was plassen in flesjes of donkere hoekjes. Ook daar hadden ze ervaring mee. Oorstoppen had ik ingepakt, een neusknijper niet. Tja, dan nog liever te laat bij de wedstrijd.

Maar tijdens de rit kreeg ik een uniek inkijkje in mannelijke camaraderie. Drank, chips, een kaartspel en zelfgemaakte liederen. Meer is blijkbaar niet nodig voor eeuwige vriendschap. Maar ik had het al snel door: bijna al deze schreeuwerds hadden een klein, peperkoeken hartje. Ze zouden me bij alles helpen en ik voelde me superveilig tussen al dit testosteron. Al denk ik niet graag terug aan de doorwaakte nacht op de keiharde fauteuils. Alles deed pijn en we zagen er ’s ochtends niet uit. Vandaag was het gelukkig radio en zoals de Comix Devils het formuleerden: we slapen wel als we dood zijn.

Lees morgen hier het vervolgstuk van Sabine Vandeputte: Hoe de Comix Devils de overwinning/nederlaag vieren/slikken?