Emotionele Stromae op Ivoriaanse televisie
Stromae (Paul Van Haver) is zelf van Rwandees-Belgische afkomst. Zijn Rwandese vader was een architect die vooral in Kigali (Rwanda) woonde en werkte terwijl zijn moeder met de kinderen in België bleef. Zijn ouders zijn nooit getrouwd, vandaar dat Stromae de naam van zijn moeder draagt. De kleine Paul had zijn vader al jarenlang niet meer gezien toen de man bij de Rwandese genocide om het leven kwam in 1994.
Bij die genocide en massamoorden stierven toen in amper drie maanden tijd 1,1 miljoen Rwandezen. De genocide op de Tutsi’s, de etnie van de minderheid van de bevolking (10 à 15%), is het bekendst gebleven. Maar in diezelfde periode kwamen ook zeker evenveel Hutu’s om, de etnie van de meerderheid van de Rwandezen die tot vandaag in Rwanda collectief beschuldigd worden van de genocide op de Tutsi’s. Het nieuwe regime in Rwanda, afkomstig uit de Tutsi-elite, heeft zich ook na 1994 schuldig gemaakt aan honderdduizenden moorden op Hutu-burgers, zowel in Congo als in Rwanda zelf. Onderhuids blijven er dan ook grote spanningen en er is zeker nog altijd geen sprake van een echte verzoening, meer dan 20 jaar na de tragedie van 1994.
In de schaarse interviews waarin Stromae het heeft over zijn Rwandese wortels ontwijkt hij telkens weer het delicate dossier van de etnische tegenstellingen, ook in dit fragment. In verschillende intussen wereldberoemde liedjes bezingt hij wel het vreedzaam samenleven van mensen, over alle grenzen en verschillen heen.
Stromae had een optreden in Kigali, Rwanda, gepland om zijn Afrikaanse tournee af te sluiten maar door het onverwacht afbreken van zijn optredens komt dat er voorlopig niet. Hij had tevoren al gezegd dat zijn bezoek aan Rwanda hoe dan ook een emotioneel moment zou worden en dat hij zeker het huis van zijn vader en de overgebleven familieleden wilde bezoeken.
Officieel heeft hij zijn optredens onderbroken om medische redenen, een zware reactie op anti-malariapillen. Maar in zijn entourage circuleren berichten dat de man oververmoeid zou zijn en dat de emoties bij zijn Afrikaanse optredens er teveel aan geworden waren.
