Venezolanen in extase
Het niet overdreven pittoreske Caracas, daar bevind ik mij meer bepaald. De fiere hoofdstad van dit perifeer gebied. Maar toch vooral: een streep zwetende, zielloze, betonnen wolkenkrabbers, met een grote groene berg op de achtergrond, de Avila. Daar vluchten alle Caraquenos in het weekend en masse naartoe, om toch even aan de uitlaatgassen en het eindeloze getuut te ontsnappen. Dat krijg je natuurlijk als de benzine voor niks is.
Yes!
"Yesman" (staat op zijn pas, geverifieerd…) is de man die ons hier begeleidt. Als hij zijn telefoon opneemt tenminste. Het gaat om een soort van lokale "Haldis" uit de sloppenwijken, die alvast naamgewijs niet moet onderdoen voor zijn Belgische collega. Goeie kerel, beetje lui…
Maar ere wie ere toekomt! De goeierd heeft ons een paar dagen geleden wel een ontmoeting met Henrique Capriles-Radonski geregeld. Wiedadde? Capriles-Radonski, de man die 2 jaar geleden met minder dan 1,5% verschil, de presidentsverkiezingen van Maduro verloor. Hij die misschien wel president had moeten zijn, want de oppositie heeft die uitslag nooit aanvaard. Frauduleuze praktijken! Dat was hun uitleg…
Niet enkel "richkid"
Ik stond oog in oog met de man met het eeuwige baseballpetje in een sloppenwijk van Guarenas, een soort van slaapstad van de hoofdstad. Daar ging hij als gouverneur van de deelstaat Miranda (dat is hij ook...) naar de grieven van de plaatselijke bewoners luisteren. En wachtte hem een - door Europese ogen - waanzinnig bain de foule. Latinos kunnen nogal idolaat te keer gaan. Da’s niet nieuw. Maar dit had ik toch niet zien aankomen.
Vanaf het moment dat iemand Capriles had gespot in een achterafsteegje, stroomde er een vooral vrouwelijke hoeveelheid volk toe, vaak met zelfgeschreven brieven in de hand. Daarin erg concrete vragen om bijvoorbeeld bouwmaterialen of een nieuw dak en dan… hun telefoonnummer. Je kan maar proberen natuurlijk. Vanaf het moment dat Capriles vond dat hij z’n gezicht kon laten zien werd hij als een charmezanger onthaald. Bedolven onder de kussen, aaitjes over zijn petje, schouderklopjes en goedkeurend gegrom van de mannen…zoiets. En dat alles onder een loden hitte.
Geen speld tussen te krijgen
Voortgestuwd door de extatische massa ging het dan de trap op van een huis. En daar kon ik hem kort interviewen. Nu ja, kort. Met veel media in handen van de regering, wordt de man nergens gehoord. Als er dan eens een Belgische tv-ploeg komt opdagen…Tja.
Capriles ging maar door, met zijn starre edoch niet onvriendelijke blik. Ik heb denk ik 3 keer proberen afronden (met de strakke montage in mijn achterhoofd). Maar de zinnen bleven komen… Enfin, het is hem gegund. En wij, content natuurlijk…
Of de gouverneur van Miranda ooit president zal worden, blijft afwachten. Veel Venezolanen vinden dat hij verbrand is omdat hij al 2 keer heeft verloren. Zowel van Chavez, als van Maduro. Anderen vinden hem dan weer te gematigd, te slap. En hebben het meer voor die andere, hevigere oppositieleider, Leopoldo Lopez, die al meer dan een jaar in de cel zit (zie foto hieronder).
Het is die verdeeldheid, die de oppositie verzwakt. Eind dit jaar worden er parlementsverkiezingen in Venezuela gehouden. En de ontevredenheid over de regering en de toestand leek nooit zo groot. Ik kreeg in Guarenas alvast de indruk dat de campagne van Capriles, begonnen is. Of is die eigenlijk ooit gestopt…
Mattias Tuyls is te horen in de Radio 1 -programma's "De ochtend" en "De wereld vandaag", en is te zien in "Het Journaal". Via de Facebookpagina Que Pasa, Venezuela? kun je de reis van Mattias Tuyls op de voet volgen.
