Celebrityfotograaf David Bailey houdt retrospectieve "Stardust"

David Bailey is door zijn staat van dienst zelf een icoon. Hij wordt beschouwd als een van de beste, zoniet de beste Britse fotograaf van de afgelopen 50 jaar. In elk geval kan de man een flitsend palmares voorleggen als fashion- en rock ’n roll fotograaf.

Nooit portretteert hij de celebs op dezelfde manier: hij zoekt settings buiten de studio, houdingen, acties, die tegelijk heel verrassend en heel eigen zijn voor zijn model. Zo zie je in een groot zwart wit beeld David Bowie Susan Sarandon in haar hals kussen, terwijl hij schalks in de camera kijkt. Of Jack Nicholson in een schaterlach, mond wijd open. Marinanne Faithfull, naakt op rijpere leeftijd. Maar ook zijn collega’s beroemde fotografen ontsnappen niet aan zijn lens: Man Ray, op surrealistische wijze, natuurlijk.

De tentoonstelling pakt –uiteraard- uit met een overweldigend aantal van die nu al historische glamour foto’s: de ‘Mag er nog wat blink zijn?’ is het motto. Precies die hoeveelheid portretten schetst op de duur een beeld van de afgelopen 5 decennia; het moderne leven ademt door de gezichten van iconen.

Bailey heeft niet minder dan 350 covers van Vogue op zijn naam, covers van talloze hitplaten, en schitterende modeshoots. Met professionele modellen, maar ook met hele gewone mensen die hij in al hun imperfectie, vetkwabben en rimpels incluis, monumentaal afbeeldt. Een statement voor een glamourfotograaf.

De portrettengalerij is op zich al een expo, maar dan begint het feitelijk pas. Als jonge wildebras fotografeerde Bailey het Londen van de jaren ’60 – een puur tijdsdocument. Toen Bob Geldhof Live Aid organiseerde trok hij naar Ethiopië , en maakte er weer een heel ander soort beelden. De rug van een uitgemergeld jongetje, bijvoorbeeld, in een ineen krimpende beweging vastgelegd voor de eeuwigheid, zwart wit afgedrukt. Om het koud van te krijgen. Dag glamour, welcome to reality, maar met een weergaloze gevoeligheid.

Diezelfde emotionaliteit zie je ook in zijn familiefoto’s, waarin hij zijn kinderen toont, en zijn vierde –“and final” vrouw Catherine. Een bloedmooie vrouw, model, maar toch zie je vooral de liefde. Een heel intiem onderdeel van de tentoontstelling, dat helaas niet is opgenomen in de dikke catalogus. Of Bailey’s modellen nu beroemd zijn, berucht, bloedstollend mooi , onbekend, verminkt of doodgewoon: hun portretten vormen een onvergetelijk tijdsbeeld.

De tentoonstelling “Stardust” van David Bailey loopt nog tot 31 augustus in de Eglise Sainte Anne in het Zuid-Franse Arles, in het kader van één van de grootste en belangrijkste fotofestivals ter wereld, “Les Recontres de la Photographie “Voor wie in de regio op vakantie is: vaut le détour.