China ruilt blauw maopakje voor korte rokjes of hotpants

Eigenlijk dateerde de outfit van meteen na de val van het Chinese keizerrijk, in 1911. Het tenue werd uitgedacht door de toenmalige revolutionaire leider Sun Yat-sen, als reactie op de tot dan toe in zwang zijnde Mantjoeklederdracht.

Maar Mao heeft het pak gepopulariseerd en zo goed als verplicht gemaakt. Tijdens de Culturele Revolutie liepen zowel mannen als vrouwen ermee rond.

Vandaag kom je het maopak nauwelijks nog tegen in de steden. Op het platteland wordt het nog gedragen door oudere mannen, maar ook steeds minder.

Op het eerste gezicht lijkt China kledinggewijs meer en meer een geglobaliseerd land te worden. De kleren van Chinese stedelijke mannen en vrouwen verschillen amper nog van die in een gemiddelde wereldstad.

Veel mannen van de middenklasse lopen rond in maatpak - al dan niet met das, dat hangt af van het seizoen. Zelfs jonge kerels die in mijn buurt appartementen te koop of te huur aanprijzen, zitten helemaal in het kostuum, een beetje slungelachtig soms als het niet echt past.

Bij vrouwen is er - ook weer zoals elders in de wereld - meer variatie. De traditionele Chinese qipao (een nauwsluitend kleed) wordt - afgezien van officiële recepties of andere speciale gelegenheden - amper nog gedragen.

In de zomer prefereren veel jonge vrouwen korte rokjes of hotpants. Vóór de jaren 90 ondenkbaar, want de hardleerse communistische periode ging gepaard met extreme preutsheid. Maar de westerse invloed en een heel beperkte seksuele bevrijding zorgden voor meer zelfbewustzijn bij vrouwen, en stimuleerden een ietwat uitdagende uitstraling.

Niet alleen het Westen heeft een invloed op de kledingtrends in China. Ook Aziatische fenomenen maken opgang. Nogal wat Japanse en Zuid-Koreaanse meisjes en jonge vrouwen doen er alles aan om er 'schattig' en soms kinderlijk uit te zien, en dat doet ook hier in China steeds meer opgeld.

Kleine rugzakjes met naïeve tekeningen, felroze en pastelkleurige kleedjes, vlechtjes in het haar, een pet met hartjes, en - de topper - lichtgevende rode hoorntjes op het hoofd. Giechelen hoort er ook bij. Meng, zo klinkt het in het Chinees, cute.

De tijdens de Culturele Revolutie gedemoniseerde make-up voor vrouwen is ook weer helemaal terug. Lippenstift, eyeliner, valse wimpers, blush, het behoort opnieuw tot de standaard vrouwelijke uitrusting.

Daarmee wordt eigenlijk teruggegrepen naar een aloude traditie, duizenden jaren geleden al was het aanbrengen van make-up niet uitzonderlijk in China, en voor de befaamde Chinese opera (niet alleen in Peking) worden gezichten van oudsher kwistig geverfd en bewerkt. Overigens is ook plastische chirurgie alsmaar populairder, vaak om er middels oog- en neuscorrecties minder Aziatisch uit te zien.

Eén ding hebben Chinese vrouwen niet overgenomen van het Westen: de drang om te bruinen. Als er hier iets "not done" is, dan is het een gebronzeerde huid. Getaandheid wordt geïdentificeerd met hardwerkende boerenvrouwen, ongeschikt dus voor stadsmeisjes. Hagelwit betekent rijk en mooi.

Op zonnige dagen zonder luchtvervuiling zie je vrouwen niet zelden met een parasol rondlopen. Bij gebrek daaraan doen de handtas of een magazine of een gewoon blad papier wel dienst als afscherming tegen de nefaste stralen. Lange handschoenen die de volledige armen bedekken bij een temperatuur van 35 graden zijn geen zeldzaamheid.

Over handtassen gesproken. Natuurlijk moet het allemaal Louis Vuitton of Gucci zijn. Fake of echt, dat hangt af van de beschikbare liquiditeit. Rijke Chinese vrouwen trekken steevast naar winkels waar "the real thing" wordt verkocht. En zo zie je westerse toeristen hier rondlopen in de Yashou-supermarkt op jacht naar de wereldwijd bekende namaakspullen, terwijl gegoede Chinezen vlakbij in The Village een fortuin uitgeven voor de originele stuff.

Geheel terzijde: tegen volgend jaar verwacht het consultancybureau McKinsey & Co. dat de Chinese luxemarkt zal uitgroeien tot een vijfde van het wereldtotaal, met een waarde van zowat 20 miljard euro, bijna drie keer meer dan in 2009.

Toch nog wat over mannen, want lang niet allemaal zien ze er even saai en in maatpak gestoken uit. De hiphoptrend deed hier duidelijk zijn intrede. Wijde kleren met kleurrijke motieven, slobberbroeken, kappen en petten in ontelbare varianten.

Originele kapsels ook, met vette kuiven of wild in alle richtingen uitstekende pieken. Het aantal geblondeerde mannen is aanzienlijk, opmerkelijk toch voor Aziaten.

Ook uit Korea overgewaaid is de trend bij jongens om er zo vrouwelijk mogelijk uit te zien. Niet noodzakelijk een homogewoonte. Tatoeages zie je zoals elders in de wereld meer en meer, ook bij vrouwen.

En ten slotte zijn er de brillen. Nogal wat Chinese meisjes hebben er iets mee, vooral als ze studeren. Helemaal anders dan de vrouwen die er schattig willen uitzien, streven zij naar een ernstige uitstraling. De brillen kunnen dan ook niet groot genoeg zijn.

Dat hun ogen eigenlijk in perfecte staat verkeren, speelt absoluut geen rol. In voorkomend geval gaat er onbewerkt glas in het montuur, en klaar is kees. Of nog extremer: helemaal geen glas, allesbehalve een zeldzaamheid hier. Het is nooit saai op straat in Peking.