Vrouwenruil

Mijn favoriete programma in deze categorie is "Jouw vrouw, mijn vrouw VIPS". Lange tijd dacht ik dat het een programma over partnerruil was. Ik kwam er per ongeluk langs en ben sindsdien verslaafd. De VRT zal het niet maken, maar alle commerciële zenders in België raad ik aan het format meteen aan te schaffen.

Het concept is eenvoudig: de vrouwen uit een echtpaar van B-sterren worden een paar dagen geruild. Dat levert ontluisterende televisie op. Ieder huisje heeft z’n kruisje, zo hadden ze het programma ook kunnen noemen. Voor mij als vrijgezel werkt het op zwakke momenten ook therapeutisch. Het huwelijk staat niet synoniem voor een zorgeloos leventje met een liefhebbende man en brave kinderen. Achter veel Hollandse gevels is het gewoon doffe ellende.

Zo zag ik een gevierd plastisch chirurg die in een klein kasteeltje compleet naast z’n vrouw leefde. Sinds zij opgespoten was, sliepen ze ook niet meer samen. Een voetbaltrainer gebruikte zijn buitenlandse vrouw gewoon als huissloof. En het gezinsleven van een gewezen tennisser stond volledig in het teken van een gehandicapte zoon.

In de mooiste uitzending ruilde een blanke boetiekhoudster haar leventje met dat van een zwarte zangeres. De boetiekhoudster kende ik nog uit "Bij ons in de PC", nog zo’ n programma waarbij het aangenaam verpozen is. Het was het soort vrouw dat uitsluitend op hoge hakken, in beige tinten en met geföhnd haar buiten treedt. Je zag hoe ze haar grote koffer volpakte met dure designerspullen. En je wist als kijker toen al dat ze die niet nodig zou hebben. Want ze kwam terecht in een mistroostig flatje in het Belgische Aalst.

Daar woonde de zangeres, samen met haar Afrikaanse man en een zwart kindje. Ze leefden helemaal op z’n Afrikaans. Zo deed ze de was met de hand, zittend in bad. "We slapen als we moe zijn en eten als we honger hebben", zei ze. Dat klonk logisch. In de praktijk betekende dat gebakken kip met verse friet als ontbijt, ergens tegen de middag. Er werd geslapen op losse matrassen die rond gesleept werden over de grond. De blonde boetiekhoudster gruwde. Ondertussen zat de zwarte vrouw in een luxe-keuken in Amsterdam ’s ochtends met tegenzin een croissant weg te werken. Ook zij vond het verschrikkelijk: zo vroeg opstaan en dan koffie moeten drinken…

In België ging het intussen van kwaad naar erger. De blondine tufte in een klein autootje richting Brussel. Daar werd in de Matongé-wijk de kip voor ’s anderendaags ingeslagen. Tot ontzetting van de gaste gebeurde dat in een winkel waar ze ook videobanden verkochten. Ze hield het niet meer en nam ter plaatse haar intrek in één van de duurste en sjiekste hotels van Brussel. Een tweede nacht op de grond in Aalst kon ze niet aan.

Samen met haar gastheer nam ze nog een laatste avondmaal in het restaurant van het sterrenhotel. Boven de ronde tafel vol zalm en champagne verduidelijkte ze haar levensvisie. "Ik heb dit nodig, ik heb luxe nodig", verzuchtte ze. De Afrikaan keek haar verbaasd aan. Ook hij at graag zalm. Maar hij wilde niet steeds meer in het leven, hij was volkomen tevreden met wat hij had. "Ik heb niet meer nodig. Daar is toch niets mis mee", zei hij stilletjes. Deze aflevering bracht me meer dan tien filosofieboeken.