Zinderende ontvangst voor Rodriguez in AB in Brussel
Even recapituleren. Rodriguez maakte in 1970 en 1971 twee platen: "Cold fact" en "Coming from reality", maar brak in zijn thuisland nooit echt door. De naam Sixto kreeg hij als zesde kind van een Mexicaans immigrantengezin.
Zijn muziek ging in het midden van de jaren 70 echter een tweede leven leiden in onder meer Australië en Zuid-Afrika. Begin jaren 90 werden zijn platen in Zuid-Afrika opnieuw uitgebracht, maar Rodriguez was zich niet bewust van de sterrenstatus die hij aan de andere kant van de wereld genoot. Zijn fans in Zuid-Afrika dachten dat hij dood was en er deden allerlei wilde verhalen over zijn doodsoorzaak de ronde.
Twee fans gingen op zoek naar de ware toedracht achter alle verhalen. Rodriguez werd gevonden en in 1998 werd hij voor zes optredens naar Zuid-Afrika gehaald. De documentaire over de zoektocht "Searching for Sugar Man" werd in 2013 bekroond met een Oscar en de hele wereld maakte kennis met de singer-songwriter en zijn protest- en liefdesliedjes.
Minzame persoonlijkheid
De twee concerten van Rodriguez in de AB (hij staat er morgenavond opnieuw) waren dan ook in een mum van tijd uitverkocht en de verwachtingen van de fans waren duidelijk hooggespannen. Het viel trouwens op dat het een erg divers publiek was dat naar de AB was afgezakt.
Rodriguez opende het concert solo op gitaar met de jazzstandard "Love me or leave me". Daarna kwam zijn band erbij, bestaande uit een drummer uit Groot-Brittannië, een leadgitarist uit de VS en een jonge bassiste uit Nieuw-Zeeland. Ondanks kritische opmerkingen over zijn beperktere vocale bereik haalde Rodriguez een eerste keer stevig uit in "Lucille", een cover van Little Richard. Toch viel -vooral in de bisronde dan- op dat Rodriguez inderdaad niet altijd meer even toonvast is. Dat maakt hij echter ruimschoots goed door zijn minzame en begeesterende persoonlijkheid. Het publiek beantwoordde elke song met een daverend applaus en liet op alle mogelijke manieren blijken hoeveel ze wel van hem houden.
"Wat ik drink? Vanavond thee met honing"
Een van de hoogtepunten van het concert was uiteraard de hit "Sugar Man", waarin soul gemixt werd met een flamenco-gevoel. Tussen de nummers door dronk Rodriguez gulzig uit verschillende mokken die op een tafeltje naast hem stonden. Wat uit het publiek de vraag deed weerklinken: wat ben je aan het drinken? Waarop Rodriguez antwoordde: "Dat is een geheim, maar vanavond is het thee met honing."
Rodriguez, gediplomeerd filosoof, etaleerde ook nog wat levenswijsheid door zijn fans de volgende uitspraak mee te geven: "Haat is een te sterke emotie om ze te verspillen aan iemand om wie je niet geeft", zei hij, om er dan "vrede in Oekraïne" aan toe te voegen.
Rodriguez slaagde erin de hele tijd te boeien, maar haalde soms wat de vaart uit zijn set door de pauzes tussen zijn songs nogal lang te maken. Na een ruim uur zat het officiële concert erop en volgde er nog een oorverdovende ovatie alvorens hij nog terugkeerde voor een bisronde met daarin twee Frank Sinatra-covers: "Learnin' the blues" en "I'm gonna live till I die".
Bij het begin van de bisronde toonde de Mexicaanse Amerikaan ook zijn gevoel voor humor. "Ik vergat dit in Polen te doen en daarom doe ik het hier maar", zei hij, zwaaiend met een Pools vlagje. Daarna haalde hij een groter Belgisch vlagje boven en herhaalde hij dat hij het een "eer en een voorrecht vond om in Brussel te mogen optreden".
De onheilsberichten in de internationale media over ontgoochelende concerten na de hype, heeft Rodriguez in Brussel kunnen counteren. Dat hij in de herfst van zijn leven nog wereldwijd voor uitverkochte zalen kan staan en zoveel liefde mag ontvangen van een nieuw publiek, moet hem veel deugd doen, al kan hij het blijkbaar wel relativeren. Op de "I love you"-kreten, reageerde hij als volgt. "Ik weet dat het door de drankjes komt, maar ik hou ook van jullie."
