"George Clooney is een crème van een vent"

Dat "The monuments men" zich tijdens WO II afspeelt, zullen we geweten hebben. Zodra we aan de Sint-Baafskathedraal aankomen, worden we door organisator Twentieth Century Fox willens nillens in een teletijdmachine geduwd. Op het plein voor de kerk staat een heus dorp van legertenten opgesteld als ontvangstruimte voor de gasten.

Begroet door hostessen met rode baretten schuifelen we binnen. Groen sfeerlicht en de behaaglijke warmte van verschillende haardvuren slokken ons in geen tijd op. De tent is bezaaid met retromeubilair dat het interieur van Café René aardig benadert terwijl muziek uit een ver verleden door onzichtbare boxen schalt. Even durven we hopen dat Vera Lynn een acte de présence zal geven. Helaas.

Het duurt niet lang of de eerste gasten stromen binnen. Oudere dames en heren, maar ook jong en hip volk dat al eens voor een ingevlochten coupe aangepast aan de gelegenheid heeft gekozen. Ook bekende koppen laten zich zien.

Clooney zelf is helaas verhinderd. Wel spotten we onder meer kunstenaar Wim Delvoye, groene jongen Bartel Van Riet, parketwoordvoerder Ann Schoonjans, radiomaker Wim Oosterlinck en voetballegende Johan Boskamp.

Het valt ons lastig een gemeenschappelijke noemer op het bont allegaartje te plakken. Dat lukt even later wel wanneer burgemeester van Brugge Renaat Landuyt (SP.A) aankomt met burgemeester van Gent en partijgenoot Daniël Termont (kleine foto) in zijn kielzog.

Het politieke pièce de résistance maakt kort daarna zijn opwachting onder de vorm van Pieter De Crem (CD&V). Een minister van Defensie kan en mag een oorlogsfilm natuurlijk niet links laten liggen, zelfs al gaat die meer over kunst dan over bruut geweld.

In "The monuments men" trekt een team rond kunstkenner Frank Stokes (Clooney) tegen het einde van WO II immers op een vervaarlijke missie naar nazi-Duitsland om er door de Duitsers gestolen kunstwerken terug te halen en zo voor het nageslacht te bewaren. Topwerken op het lijstje van de would be soldaten zijn het "Lam Gods" van de gebroeders van Eyck en de Madonna met kind van Michelangelo die uit de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Brugge is ontvreemd.

Na een kort fotomoment op de rode loper maken prominenten en andere gasten hun intrede in de Sint-Baafskathedraal. Het contrast met de legertenten van zo-even is groot. De kerk is duister en bovenal ijzig koud.

"Om de vele kunstwerken hier aanwezig te beschermen, kunnen we deze ruimte niet verwarmen", legt filmjournalist Ward Verrijcken (kleine foto) die de film inleidt even later aan het publiek uit. Dat wikkelt zich intussen in rode fleecedekentjes die op elke stoel zijn neergelegd. "Ik hoop dat jullie thermisch ondergoed aanhebben", probeert Verrijcken nog.

Toch is het vooral een videoboodschap van Clooney die de meeste warmte de koude kathedraal instuurt. Hij bedankt de aanwezigen voor hun, nou ja, aanwezigheid en drukt hen weinig verrassend op het hart dat hij het maar wat enig vond een film over het lot van het "Lam Gods" en andere kunstwerken tijdens WO II te maken. De Vlaamse acteurs Marcel Mols en Lucas Tavernier die elk een kleine rol in de film konden bemachtigen, omschrijven hem even later als "een crème van een vent".

De lichten worden gedoofd en de film begint. Toegegeven: het hele plaatje heeft een hoog feeëriek gehalte. De talloze beelden en architecturale details van de kathedraal lijken in het schemerduister eens zo imposant. Aan het publiek ontsnappen dan ook niks meer dan witte ademwolkjes wanneer de eerste beelden over het scherm rollen.

De stemmen van Clooney, Matt Damon, Cate Blanchett, Bill Murray en John Goodman zwellen in de immense ruimte aan tot luid weergalmende echo's die als alternatieve woorden van god over de hoofden van de beminde genodigden neerdalen. Deze eucharistieviering valt in de smaak, al zijn we tegen het einde van de film tot ijsklompjes verworden. De volgende filmpremière in een kolossaal kerkgebouw, pikken we liever tijdens de zomer mee.