Papieren dromen

Het stemt me allemaal droevig, want ik heb goeie herinneringen aan veel Nederlandse bladen. Sterker nog, ze hebben me voor een deel gevormd. Als jonge studente vond ik het fantastisch om "Vrij Nederland" te kopen. Bij veel artikels had ik geen flauw idee waar ze het over hadden, maar het blad gaf me een prettig, volwassen gevoel. Je betrad een andere wereld waarin ontzettend veel bij te leren viel. Er was dus nog hoop voor iedereen.

Ik beleefde ook veel plezier aan de luchtiger bladen. Dankzij een oudere zus werd ik als kind al geïntroduceerd in de wufte wereld van de speelse damesliteratuur. Zij zocht het aanvankelijk in Frankrijk, bij "Salut les copains", "Mademoiselle age tendre" en "20 ans". Daar kon ik weinig mee. Maar op een mooie dag haalde zij "Viva" in huis. Dat bleek een revelatie. Gewoon, vlot Nederlands.

Aansprekende verhalen over mensen die toch anders waren. Mooie foto’s van prachtige Nederlandse vrouwen - de topmodellen hebben ze hier van zichzelf. Ontboezemingen over de lichamelijke liefde, in Vlaanderen destijds ongezien. En pagina’s vol hebbedingetjes waar je als tiener natuurlijk nooit genoeg van krijgt. Ik herinner me hoe ik bij mijn eerste bezoek aan Amsterdam verrukt vaststelde dat die gekke merken en winkels ook echt bestonden: Oogappelboetiek, Cinderella, Janssen en Janssen. Ik ging al die huizen langs en kocht er telkens een souvenir om voor mezelf te bewijzen dat dit allemaal echt was.

En dan was er "Avenue". Iedere editie leek een kunstwerk op zich. Glanzend papier, schitterende foto’s, exotische bestemmingen. Dit was een blad om bij weg te dromen, pure évasion. Die verhalen van Cees Nooteboom las ik natuurlijk nooit uit en de recepten van Wina Born werden nimmer uitgeprobeerd. Maar daar ging het niet om. Je kocht een droom, de belofte van een betere wereld waarin alles mooier was en jij een betere versie van jezelf zou zijn.

De lay-out van "Avenue" was ronduit fantastisch. Het had een zekere chic, gecombineerd met het mooie maar efficiënte, heldere design zoals je dat alleen in Nederland aantreft. Je herkent dat keurmerk nog altijd in bladen als "Linda" en "Jan": ik koop ze zelden, maar het zijn wel oer-Hollandse bladen die fantastisch gemaakt zijn. Zelfs reclame-blaadjes van Albert Heijn en Hema hebben een goeie lay-out. Ik ga er toch altijd met plezier voor zitten.

"Avenue" bestaat al lang niet meer en ook bladen als "Viva" dreigen nu te verdwijnen. Ik ben er mee schuldig aan. "Viva" heb ik bij mijn weten nooit zelf gekocht. Ik neem het uit melancholie en verveling nog wel eens ter hand aan een leestafel, maar ik ben het blad letterlijk en figuurlijk snel ontgroeid.

Door de Nederlandse bladen raakte ik weliswaar verslaafd aan tijdschriften, maar na al die jaren heb ik tot mijn eigen ontzetting sterker spul nodig. Mode, interieuradvies en interviews met sterren: ik wil alleen nog maar het allerbeste, the real stuff, onversneden. Dus haal ik die bladen tegenwoordig van overzee. En daardoor gaan de Nederlandse bladen helaas failliet.