Het ongrijpbare higgs-boson is overal

Het Standaardmodel van de deeltjesfysica is een theorie die de deeltjes beschrijft die alle materie vormen, en de krachten die erop inwerken. Het gaat om subatomaire deeltjes, deeltjes dus die een bestanddeel kunnen zijn van een atoom, als leptonen, quarks, bosonen, baryonen en mesonen.

Volgens het Standaardmodel hebben de subatomaire deeltjes zelf geen massa, maar krijgen ze die -als ze massa hebben-, door de interactie met het higgsveld dat overal in het universum aanwezig is.

Dat higgsveld is overal en deeltjes zonder massa, zoals de fotonen waaruit licht bestaat, gaan er ongehinderd doorheen tegen de lichtsnelheid. Andere deeltjes, zoals de lichte elektronen, worden een beetje afgeremd door het veld en hun kinetische energie, hun snelheidsenergie, wordt dan een beetje omgezet in massa, volgens het principe van Einstein E=mc², energie is massa maal de lichtsnelheid in het kwadraat. Het elektron is het lichtste subatomaire deeltje en heeft dus slechts weinig interactie met het higgsveld, de topquark is 350 keer zwaarder dan een elektron en heeft dus veel meer interactie en wordt dus veel meer afgeremd.

Je kan het vergelijken met een gestroomlijnde vis als een barracuda, die vlot door het water schiet en weinig afgeremd wordt, terwijl bijvoorbeeld een octopus meer afgeremd wordt. En zoals vissen door water kunnen schieten omdat dat een eenvormig medium is, dat overal hetzelfde is, waar geen gaten in zitten en dat volledig uit watermoleculen bestaat, zo bestaat het higgsveld volledig uit higgs-bosonen. Die dus overal in het universum voorkomen en door hun interactie met de andere deeltjes die deeltjes massa geven.