Examenstress en gedurfde schooluniformen

Omdat laatstejaars in heel Nederland dezelfde examens krijgen, konden ze er ook nog een lucratief handeltje mee opzetten. De examens werden in verschillende steden aan de man gebracht.

Schitterend onderwerp voor een jeugdfilm. Ook al omdat ze tegen de lamp liepen. De staatssecretaris voor onderwijs - die er grappig genoeg zelf ook uitziet alsof ie nog op de schoolbanken zit - laat alles tot op het bot uitzoeken. Een batterij rechercheurs vlooit uit wie wat deed. Afnemers konden zich een tijdlang vrijwillig melden, dan konden ze alsnog een echt examen afleggen. Maar bijna niemand deed dat, dus liggen nu grote groepen scholieren sidderend in bed. Dat is pas examenstress.

Bij het Laks hebben ze ongetwijfeld overuren gedraaid. Het Laks is het Landelijk Aktie Komitee Scholieren, een soort scholierenvakbond. Ik was er enkele weken geleden voor een radioreportage. En eigenlijk ook omdat ik hen eens persoonlijk aan het werk wou zien tijdens de examenperiode.

Nederlandse scholieren kunnen dan na elk examen klachten doorbellen naar het Laks: de vragen waren te moeilijk, de surveillanten liepen rond met luidruchtige hakken, de schoolbel bracht hen in de war,… En die klachten worden nog ernstig genomen ook.

Hartje Amsterdam zit een telefoonteam van snoepende en lachende tieners die de klachten aanhoort. Ze worden zorgvuldig genoteerd en doorgespeeld aan de bevoegde diensten. Heel soms kan het nog invloed hebben op een cijfer, maar het mooiste is natuurlijk dat het überhaupt kan. Waarom bestond dit niet in mijn tijd?

Over mijn eigen schooltijd durf ik hier in Nederland amper te vertellen, dan denken ze dat ik opgroeide in de middeleeuwen. Terwijl mijn Amsterdamse vriendinnen in methodescholen met hun vriendjes leerden debatteren, zat ik met gekruiste armen zwijgend te luisteren naar kloosterzusters. Jongens waren in de verste verte niet te bekennen. Misschien maar goed ook, want we droegen een vormeloze, hooggesloten schort. Op bijzondere dagen werd de schort omgeruild voor een donkerblauwe rok met lichtblauwe bloes.

Hier in Nederland is nu commotie over het feit dat de hotpants van sommige tienermeisjes op de schoolbanken te kort zijn. Bij ons ging de discussie over de lengte van de alles bedekkende schort. Maar alles kan blijkbaar verleidelijk zijn, dat leerde ik kort daarna. Toen ik bij mijn eerste job mijn donkerblauwe uniformrok nog eens aantrok, moest ik van een oudere collega horen dat hij dit wel bijzonder opwindend vond. De rok verdween daarna voor eeuwig in de kast.

Maar mijn wraak was zoet. Tijdens de traditionele voorstelling van de laatstejaars organiseerde ik een hippe modeshow met alle blauwe outfits die we 6 jaar lang tot vervelens toe hadden moeten dragen. Als echte modellen liepen de mooiste meisjes uit de klas heupwiegend over de catwalk. Uit de boxen klonk keihard “I’m every woman” van Chaka Khan.

In het publiek keken de leerkrachten verbouwereerd toe. Ik ben nog altijd trots op die actie. Zoals ik soms nog glimlachend terugdenk aan m’n eerste lastige vraag. In het eerste jaar kregen we op een dag een vervangende juf die met een raar, onbekend accent sprak. Na een paar lessen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik stak m’n vinger op en hoorde mezelf zeggen: “Mag ik u een persoonlijke vraag stellen? Komt u uit Nederland?”

De andere kinderen keken me vol ongeloof aan. Ik weet nu nog dat ik vurig hoopte dat zij inderdaad uit het noorden kwam. Iets in dat meisje van 12 kon blijkbaar niet wachten om hier te zijn.