Best Kept Secret: niet langer een goed bewaard geheim

Festivals, ze zijn er in allerlei vormen en maten, en bovenal er zijn er véél, bij ons, maar ook bij onze noorderburen. Eentje helemaal vanuit het niets opstarten, in moeilijke economische tijden, daar moet je moed voor hebben. Maar voor Robert Swarts, de festivaldirecteur van Best Kept Secret, en zijn team lijkt de missie voorlopig te slagen.

We spreken hem en festivalwoordvoerder Niels Aalberts zaterdagmiddag, net voor de start van dag 2 van het festival. Ze zijn nog laaiend enthousiast over de set van headliner Arctic Monkeys de avond ervoor. Dankzij die naam was de eerste dag van het festival de eerste die uitverkocht was, maar in de aanloop naar het driedaagse festival gingen ook alle andere tickets de deur uit. Een succes dat ze niet hadden verwacht.

“We hebben van in het begin gezegd: als we een man of 10.000 weten te halen, zijn we ongelofelijk trots en blij. Dan hebben we een solide basis om de komende jaren door te groeien. Uiteindelijk komen we op 15.000 mensen uit. Dat is ver boven de verwachtingen, daar zijn we echt ongelofelijk blij mee”, zegt Swarts.

15.000 mensen op het festivalterrein dus. Er hadden er misschien nog enkele duizenden meer op gekund, maar goed, dat het niet te druk is, maakt het net aangenamer om op de festivalwei rond te kuieren. Hoewel, een weide is het niet. Aan de ene kant is het terrein begrensd door water, aan de andere kant is er bos. Midden in de natuur dus, zoals je mag verwachten van een safaripark.

De locatie is een van de grote troeven van het festival, weten ook Swarts en Aalberts, die er best lang naar gezocht hebben, zo vertellen ze. Het past ook naadloos bij de naam, Best Kept Secret. Voorts staat die voor een “ontdekkingstocht”, zegt Swarts. “We willen dat er veel te ontdekken valt, dat er spanning is, dat er veel artiesten spelen die je nooit eerder hebt gezien.”

Dat is te merken aan de affiche, die veel beginnende jonge indie-artiesten telt. Indians, bijvoorbeeld, het pseudoniem van de Deense singer-songwriter Søren Løkke Juul. Zijn dromerige popmuziek, gedreven door synthesizers, vormt een mooie, rustige start van de festivaldag. Het publiek reageert wat mak, maar de tent staat op het middaguur wel al goed vol. Ook te danken aan een regenbui -een van de vele die nog volgen- waardoor een plek om te schuilen welkom is.

Een eerste echt bekende naam op het programma is Agnes Obel (foto in tekst), nog een Deense. Zij speelt op podium 2. Geen hippe namen voor de podia, ze staan erg sober aangegeven als “One”, “Two”, “Three” en “Four”. De geluidskwaliteit in “Two”, ook een tent, blijkt jammer genoeg erg matig. De sobere pianoklanken en ijle stem van Obel hebben veel moeite om boven het rumoer in de tent te stijgen. Een cliché, maar weinigen zullen het ontkennen, Nederlanders kunnen verdorie luidruchtig zijn.

Vanaf hit “Riverside”, dat midden in de set valt en vanaf de eerste noot luidkeels meegezongen wordt, gaat het wat beter met het geluid. Maar redden doet dat het optreden niet meer.

Op het hoofdpodium zijn er even later landgenoten te bewonderen, Balthazar (foto in tekst). Geen problemen met het geluid hier. De West-Vlamingen, die ook nog Rock Werchter en TW Classic aandoen, krijgen in Nederland probleemloos het publiek op hun hand.

Frontmannen Jinte Deprez en Simon Casier staan op het podium met een présence en een cool om u tegen te zeggen, schijnbaar zonder enige moeite. Hoogtepunten zijn onder meer “The boatman” en “Sinking ship”, de nieuwste single van hun tweede album “Rats”. Maar hét festivalnummer van Balthazar is zonder enige twijfel het catchy “Fifteen floors”, dat het publiek aan het hoofdpodium massaal aan het dansen zet.

Bij afsluiter “Blood like wine” worden nog alle bekers en handen in de lucht gestoken. Met intussen genoeg uitstekende popsongs in hun achterzak om een hele festivalset te boeien, wenkt de internationale doorbraak voor de Belgen, voor zover die al niet begonnen is natuurlijk.

Best Kept Secret wil de focus op de muziek leggen. Zoek dus niet naar allerlei randanimatie, maar de horeca beschouwen de organisatoren wel als een van de kernpunten. “Alles wat we hier hebben, is biologisch en duurzaam”, vertelt Swarts. “We proberen een heel hoog kwaliteitsniveau na te streven.”

Een ander opvallend aspect in de aanloop naar het festival was de communicatiestrategie. Die was heel erg gericht op sociale media en veel minder op traditionele kanalen als radio en tv. Op de eerste foto’s van het festivalterrein was het bijvoorbeeld wachten tot de bezoekers die vrijdag deelden op Facebook of Twitter. “Ik schat dat we 85 à 90 procent online hebben gedaan”, zegt Aalberts. “Dat draagt bij tot wat we met het festival willen vertellen.”

Via die sociale media werden vragen en opmerkingen ook heel snel beantwoord. Swarts en Aalberts drukken op het belang van directe en persoonlijke communicatie. “De een-op-een-communicatie met ons publiek heeft ons heel erg geholpen bij het creëren van het evenement. We hebben de afgelopen maanden gebruikt om te toetsen of bepaalde ideeën kloppen, hoe bepaalde mensen zaken opvatten.”

Na Balthazar is het op het hoofdpodium aan Allah-Las, Amerikaanse surfrock die doet denken aan de Beach Boys. Groovy en genietbaar. Ideaal als soundtrack bij een echt zomerse dag, nu vervliegt het letterlijk een beetje in de wind. De festivalgangers weten het echter te appreciëren.

Ook opvolger Two Door Cinema Club houdt de sfeer erin met vrolijke indiepop. Catchy en aanstekelijk, zonder enige twijfel. Zeker hitje “Do you want it all?” krijgt het publiek aan het dansen. Wanneer zij aan het afsluiten zijn, begint op podium 2 Alt-J eraan. De Britten hebben al veel minder last van geluidsproblemen in de tent, zo blijkt gelukkig.

Alt-J (foto in tekst) is snel aan het evolueren van de hype van het moment naar een gevestigde naam. Hun muziek is nochtans niet de meest evidente, een complexe mix van folk, pop en electro. Live slagen ze erin om bij het opgekomen publiek intussen bekende nummers “Matilda”, “Dissolve me” en “Fitzpleasure” haast perfect uit te voeren. Uitkijken is het naar hun passage op Rock Werchter zeer binnenkort en naar een opvolger voor het bejubelde debuut “An awesome wave”.

Iets voor 22 uur wordt het duidelijk voor wie de meeste toeschouwers vandaag naar Best Kept Secret zijn afgezakt. De zandvlakte voor het hoofdpodium loopt vol voor de Ierse singer-songwriter Damien Rice. Knap dat ze hem hebben weten te strikken, want Rice doet maar een beperkt aantal optredens. In augustus is hij ook in ons land te zien op de Lokerse Feesten.

De Ier staat alleen op het podium, met niets meer dan een gitaar en een piano als gezelschap. Toch weet hij ruim een uur lang te beklijven, met “Cannonball” als een vroeg hoogtepunt. Ook zijn bekendste nummer, het fantastische “9 crimes”, krijgen we al vrij snel te horen. Rice speelt het breekbare nummer in een rauwere en agressievere, maar zeker niet minder knappe versie dan op zijn album “9”.

De singer-songwriter blijkt veel meer een entertainer op het podium dan zijn sobere, verstilde liedjes doen vermoeden. Hij laat het publiek meezingen en klappen op “Volcano” en vertelt, al rokend en drinkend, over de ontstaansgeschiedenis van “Cheers darlin’”. Afsluiter is het luidkeels meegezongen “The blower’s daughter”. Als toegift volgt nog “The box”, een nieuw nummer. Want Rice, met 2 albums in 10 jaar tijd niet bepaald een veelschrijver, werkt aan zijn langverwachte nieuwe plaat.

Kortom, een mooie afsluiter van de festivaldag. Als het festival ook de komende jaren een evenwaardige affiche kan samenstellen als op deze eerste editie, ziet de toekomst voor Best Kept Secret er rooskleurig uit. Maar de organisatie wil vooral niet te snel gaan. “Er moet een intieme sfeer blijven. Dan moet je heel waakzaam zijn voor grootschaligheid of voor heel grote stappen. We willen deze sfeer en dit niveau vasthouden en koesteren”, zo besluit Swarts.

Best Kept Secret sluit vanavond zijn eerste editie af. Als headliners spelen Portishead en Sigur Rós.