Fietsen voor gevorderden

Toevallig ben ik ook nog es eigenaar van een ouderwetse Hollandse oma-fiets, ooit geërfd van een Amsterdamse vriendin. Dat kwam dus perfect uit. Intussen ben ik een fortuin kwijt aan fietstassen en een vuistdik fietsslot. (Ik zocht het lelijkste slot uit, pimpelpaars, kwestie van mijn fiets te herkennen tussen zijn soortgenoten.) Maar mijn stalen ros kwam nog maar weinig van stal.

De fiets zelf treft geen schuld. Op het Vlaamse platteland zag hij er aanstellerig en een beetje belachelijk uit, maar hier is ie helemaal in z’n sas. Je voelt dat ie gemaakt is voor deze straatjes: hij zoeft over de bruggetjes en heeft er geen enkele moeite mee om bij rood rechts af te slaan. Soms moet ik ‘m zelfs in bedwang houden, anders gaat ie met me aan de haal. Het probleem zit bij de bestuurder die geen ervaring heeft met de Nederlandse fietsregels.

Om te beginnen hebben de Nederlandse fietsers een ongeschreven eigen wegcode die mij nog altijd een compleet raadsel is. Wanneer voetgangers doorlaten, omverrijden of uitschelden? Hoe zit dat met inhalen en belgerinkel? Ik weet het niet. Het goed onderhouden wegennet brengt me ook volkomen in de war.

In België is het eenvoudig: iedereen zoekt wriemelend z’n weg door dezelfde straat. Maar hier zit ik in een verkeerspark voor volwassenen: een planologisch kluwen van zorgvuldig uitgekiende paden voor auto’s, fietsers, wandelaars, voetgangers, bussen en verraderlijk stille trams.

Voor het ongeoefende, Belgische oog is het erg moeilijk om te zien wat voor wie bedoeld is. Geregeld blijk ik op een fietspad te wandelen en op onbekende kruispunten is het vaak verleidelijk om je wagen op het fietspad te sturen.

Als ik in m’n autootje zit, zijn de andere weggebruikers automatisch gewaarschuwd door m’n Belgische nummerplaat. Dan weten ze dat ze niet moeten opkijken van aarzelend of dom gedrag. Maar op m’n Hollandse oma-fiets zie ik er helaas erg Nederlands uit. Zou ik een Belgisch vlaggetje op het rijwiel monteren? Op de zwartste momenten, bij keuze-stress op ingewikkelde kruispunten, overwoog ik al een cursus fietsen voor allochtone vrouwen, maar daar zou ik allicht worden weggelachen.

Verder is het fietsen ook veel gedoe. Je moet erop gekleed zijn. Het loodzware vehikel moet uit de fietsenkelder worden getild, deuren zit in de weg, je zit eindeloos te prutsen met sleuteltjes van allerlei sloten… En dan heb ik nog niets eens eigenwijze, huilende peuters te vervoeren, zoals veel Nederlandse vrouwen.

Nee, als het snel moet gaan, ben ik er nog altijd eerder op m’n lange benen. Als de afspraak zich “op fietsafstand” bevindt, zoek ik een heerlijk schone bus die me voor de deur aflevert. Ik ontbeer ook de nodige technische kennis, heb geen idee hoe hard een band moet opgepompt worden. Veel belangrijke assen hebben hier ook eenrichtingsverkeer voor fietsers, daardoor ben ik er al verschillende keren in geslaagd om te verdwalen in m’n eigen buurt. Met de microfoon en de laptop durf ik niet op de fiets: als ik val, zijn ook die kapot en blijft u dagenlang verstoken van Nederlandse berichtgeving. Kortom: tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren.

De fiets is bijgevolg alleen nog maar op zaterdag gebruikt: bij mooi weer, voor voorzichtige ritjes in bekend gebied. Om boodschapjes te doen bijvoorbeeld, met m’n wonderlijke fietstassen. (De aankoop van het jaar! Het lijkt alsof de tovertassen geen bodem hebben: eindeloos veel spullen gaan erin en je vindt ze amper terug. Ik ben alleen wat bezorgd sinds iemand me erop attendeerde dat Hollandse mannen de tassen ook kunnen gebruiken als urinoir.)

Maar ik blijf dromen. In de stoutste versie fiets ik op een zonnige dag met een opwaaiende zomerjurk naar het strand om er te picknicken tussen het helmgras. Maar andere iconische fietstaferelen zijn nu eenmaal niet voor mij weggelegd, daarvoor moet je hier geboren zijn. Bij de man van je dromen op de bagagedrager. Telefoneren op de fiets. Met een paraplu op de fiets, ijsjes eten op de fiets. En wat ik de voorbije dagen tot m’n opperste verbazing een paar keer zag langskomen: verliefde paartjes die hand in hand fietsen.