Kim De Gelder veinsde stemmen in zijn hoofd

Op 23 januari 2009 sloeg in het kinderdagverblijf Fabeltjesland in Sint-Gillis-bij-Dendermonde het noodlot toe. Kim De Gelder, nu 24, stak er twee baby's van 6 en 9 maanden en een kinderverzorgster dood. Tien andere kinderen en twee volwassenen liepen zware verwondingen op door messteken. Exact een week ervoor had De Gelder ook al een bejaarde vrouw uit Vrasene vermoord.

Het verhoor bezorgde de speurders aanvankelijk enorme kopzorgen. De Gelder gaf verschillende identiteiten op, bleef stokstijf zitten, liet niets los over de moorden en schilderde zichzelf uiteindelijk af als een gestoorde man die stemmen in zijn hoofd had gehoord, die hem tot de moorden hadden aangezet.

Een leugen, blijkt uit de akte van beschuldiging. Tijdens zijn laatste verhoor gaf De Gelder toe dat hij zijn onbeweeglijkheid tijdens de eerste dagen en de stemmetjes in zijn hoofd had geveinsd. Uit verdediging, met het oog op zijn latere veroordeling of internering.

"Ik wist immers niet wat er met mij zou gebeuren en ik wilde dat absoluut kunnen inschatten", citeert de krant uit de akte van beschuldiging.

Belangrijke informatie in het licht van het naderende proces tegen De Gelder, dat op 19 februari voor het Gentse hof van assisen begint. De Gelder zal er moeten terechtstaan voor 4 moorden en 25 pogingen tot moord.

Het proces zal voornamelijk gaan over de vraag of de jongeman toerekeningsvatbaar is of niet. Volgens zijn advocaat Jaak Haentjes (foto in tekst) is De Gelder ontoerekeningsvatbaar en handelde hij vanuit een psychose. De deskundigen die hem onderzochten, spreken dat tegen en noemen hem veeleer een gefrustreerde narcistische en verbitterde man.

Uit de akte van beschuldiging blijkt ook dat De Gelder niet alleen het kinderdagverblijf Fabeltjesland viseerde, maar ook plannen had om in de naburige kinderdagverblijven Peuterland en Zonneschijn meerdere mensen te vermoorden.

"Ik wilde wraak nemen op de maatschappij omdat die te hard geweest is voor mij. Ik wilde daardoor zo veel mogelijk mensen het ergste aandoen: hen vermoorden", zei De Gelder daarover tijdens zijn verhoor. "Om uit de handen van de politie te blijven en om zoveel mogelijk slachtoffers te maken, had ik me zo goed mogelijk voorbereid."

Dat De Gelder uiteindelijk enkel in Fabeltjesland toesloeg, is louter toevallig. Hij ging eerst naar het kinderdagverblijf Zonneschijn, maar durfde daar niet binnengaan omdat er te veel mensen buitenstonden. Tien minuten later trok hij naar Fabeltjesland.

De Gelder had alles maandenlang voorbereid, toont de akte nog aan. Hij kocht vermommingen, oefende steek- en snijtechnieken op een houten plank, ontwierp een speciale jas met "artisanaal ingebouwde meshouders", stippelde allerlei (vlucht)routes uit via Google Maps, enzovoort.

Volgens de gerechtspsychiaters een bijkomend bewijs dat De Gelder wel degelijk controle had over zijn daden. "Het op die manier georganiseerd multipel handelen gedurende een lange periode kan volgens het college niet verklaard worden, mocht er sprake zijn van een bestendig waansysteem of psychotische verstandsverbijstering", luidt een fragment uit de akte, overgenomen uit het rapport van het college van gerechtspsychiaters.

Ook op de dag van de moorden in het kinderdagverblijf kon De Gelder onderscheid maken tussen wat mag en niet mag, tussen goed en kwaad. De Gelder moordde niet impulsief en ongeorganiseerd, stellen de psychiaters. "Hij was zeer goed voorbereid, ging koelbloedig te werk (ook na de feiten) en had de keuzevrijheid om te stoppen."

Volgens de psychiaters is het duidelijk dat De Gelder zich geregeld almachtig waande. "Op vele momenten in het onderzoek voelde hij zich superieur en almachtig (t.a.v. politie, psychiaters, gevangenispersoneel enzovoort) en identificeerde hij zich als een god die kan beslissen over leven en dood", staat in de akte van beschuldiging.

Uit de akte blijkt ook dat De Gelder - was hij niet opgepakt - nog meer moordpartijen wilde uitvoeren. Zo had hij naar verluidt plannen om na de moorden in Dendermonde ook in dokterspraktijken in Harelbeke en op andere plaatsen toe te slaan, net als in bejaardenhuizen, klinieken en politiescholen.