Louis van Dievel stond op het podium met Macca

Het was december 1990, ik werkte nog graag bij VTM. Ik was net een hele week in Polen geweest voor de eerste vrije presidentsverkiezingen (glansrijk gewonnen door Lech Walesa) en arriveerde om 9 u 's avonds afgepeigerd op de redactie in Vilvoorde, toen nog aan de Luchthavenlaan. "Morgenvroeg naar Londen," zei de eindredacteur bij wijze van begroeting. Ik grommelde een beetje want ik had op een dag uitslapen gerekend. "Of wil je soms Paul McCartney niet gaan interviewen?" voegde hij er listig aan toe.

De volgende ochtend om 7 uur zat ik samen met Jos Van Oosterwijck en Lut Behiels op het vliegtuig naar Londen. Jos Van Oosterwijck was en is (?) de peetvader van de Vlaamse muziekscene (en programmator van Tien om te Zien, toen), Lut Behiels was 'promomeisje' bij platenmaatschappij EMI en is nu baas klassieke muziek bij Universal Music.

We arriveerden zo vroeg dat we nog niet konden inchecken in ons hotel en we doodden de tijd met een wandeling in Hyde Park. Ik herinner mij de schooiende grijze eekhoorns. Kort na de middag arriveerden we per taxi in een ruime muziekstudio, ergens aan de rand van Londen, want daar was het dus allemaal te doen.

Paul McCartney, toen 48, had in 1990 een wereldtournee achter de rug en de neerslag daarvan, een dubbele live cd ("Tripping the life fantastic") diende gepromoot. Tegelijk had Macca in West-Europa een bescheiden kersthit met "All my trials", een traditional die werd beschouwd als een protestsong tegen het harde thatcherisme, vooral omwille van de videoclip die erbij hoorde.

Dat liedje en vier of vijf klassiekers (waaronder "Long and winding road" en "Hey Jude") speelde Paul McCartney en zijn band die namiddag en avond wel vijf keer na mekaar ten behoeve van diverse popprogramma's van Italiaanse, Engelse, Franse, Griekse én Japanse zenders.

Ik was het buitenbeentje in het bonte gezelschap van poppresentatoren (m/v) - ik was de enige journalist en ik was ook de oudste (38). Er was ook publiek, een man of driehonderd, geselecteerd uit de McCartney fanclub, dat zo'n tien uur lang enthousiast bleef applaudisseren en juichen na ieder pareltje uit de Macca-catalogus en dat de lange pauzes voor lief nam.

En toen kwam mijn moment de gloire. Elk van die poppresentatoren mocht het podium op om een zogenoemde "station call" te doen: ik ben dinges van zender dinges en ik sta hier bij Paul McCartney.

Die gelegenheid wilde ik niet voorbij laten gaan, ook al had ik geen station call in voorraad. In allerijl bedacht ik een stukje tekst dat ik later in mijn montage zou kunnen gebruiken. "Go and good luck!", zei de stage manager, en ik liep het trapje naar het podium op.

In het publiek riep iemand iets heel luid. De hele zaal schoot in een luide lach en ook Mc Cartney plooide dubbel van het lachen. Ik had geen idee wat er aan de hand was. McCartney legde een hand op mijn schouder (op mijn linker schouder!) om mij op mijn gemak te stellen. Ik dreunde mijn tekstje af, kreeg nog een hand van de opperbeatle en verliet onder luid gejuich (!) en bulderend gelach het podium.

Uren later, het was al na middernacht, was het mijn beurt om Paul McCartney te interviewen. De goede man had al zes diepgravende interviews met de eerder genoemde popzenders achter de rug en dat was eraan te zien. Hij was moe. Laat ik maar met de deur in huis vallen dacht ik. "Was het geen risico om enkel met oude songs op wereldtournee te gaan," vroeg ik, "stel u voor dat er niemand was komen opdagen?"

McCartney's mond viel open. Zijn redelijk onsympathieke manager wilde meteen een einde maken aan het interview (de man werd overigens een jaar later ontslagen wegens financiële malversaties), maar McCartney maakte een afwerend gebaar en antwoordde netjes op mijn vraag: dat ze in kleinere zalen van start waren gegaan om op dreef te komen en dat pas op het laatst van de wereldtournee in stadions hadden gespeeld.

Mijn toegemeten kwartier werd een dik half uur en terwijl de cameraploegen hun materieel opruimden, dronk ik thee met McCartney en wijlen Linda Eastman. "Weet je waarom er zo met je gelachen werd, daarstraks?" vroeg Paul Mc Cartney. Ik zei dat ik dat bijzonder graag wilde weten.

Hij vertelde dat iemand in het publiek de naam van een bekende Welshe komiek had geroepen, een soort Gaston Berghmans, op wie ik als twee druppels water bleek te lijken (ik meen me te herinneren dat het om Max Boyce ging, die er dik twintig jaar later een tikkeltje verlopen uitziet), wat voor de nodige hilariteit had gezorgd.

Om twee uur 's nachts reden we in een taxi naar het centrum van Londen, naar een restaurant (open all night) waar we afspraak hadden met Leyers, Michiels & Soulsister. De Belgische band was in Londen om een videoclip op te nemen voor "Well well well", een van hun hits uit 1990.

Ook Michael Lang, de legendarische organisator van Woodstock en Amerikaans manager van Soulsister, was in het gezelschap. Jan Leyers, een onvoorwaardelijke fan van The Beatles, was bloedjaloers op mij en wilde alles weten: welke vragen ik had gesteld en welke antwoorden ik had gekregen. Het was gezellig in het restaurant en we bleven er lang plakken.

Een klein jaar later ontving ik een uitnodiging om in Amsterdam de vernissage bij te wonen van een fototententoonstelling van Linda Eastman. McCartney was er uiteraard ook bij (Linda en Paul waren echt onafscheidelijk) en hij herinnerde zich zelfs het interview en het bulderend gelach.

Ik ben een bescheiden mens: ik weet dat ik bijlange niet de enige Vlaamse journalist ben die Paul McCartney heeft mogen interviewen (al zijn er nu ook wel niet zoveel gelukkigen geweest), maar ik ben wel de enige die naast hem op het podium heeft gestaan. Nà!

Louis van Dievel