Nachtmerrie wordt realiteit
Na de heisa over het migrantenstemrecht en de machtsgreep van Guy Verhofstadt - die even premier én partijvoorzitter is - moet wit konijn en interim-voorzitter Dirk Sterckx de schade zien te beperken. Maar peiling na peiling verliezen de liberalen stemmen en een verkiezingsnederlaag staat in de sterren geschreven. Ook de kartelvorming met Vivant kan het tij niet doen keren. Op 13 juni blijkt meer dan 5 procent van de kiezers van VLD en Vivant af te hebben gehaakt: het kartel strandt op net geen 20 procent van de stemmen. De coalitiemogelijkheden van overwinnaar CD&V zijn beperkt tot een tripartite, doordat Groen! weigert in een regering te stappen. En dus wordt VLD-Vivant toch mee aan boord gehesen van de regering-Leterme.
Coveliers en Dedecker vliegen
Intern blijft het intussen hevig rommelen in de VLD. Vooral Jean-Marie Dedecker en Hugo Coveliers laten steeds meer van zich horen. Beiden willen dat de VLD weer naar rechts opschuift én komaf maakt met het cordon sanitaire. Dat de eenheid zoek is in de partij blijkt ook bij de voorzittersverkiezingen: niet minder dan zeven kandidaten dienen zich aan, onder hen ook Jean-Marie Dedecker. Interim-voorzitter Bart Somers wint het pleit van Dedecker, maar wel met de hakken over de sloot.
Somers roept op om de gelederen te sluiten, maar dat valt in dovemansoren bij Coveliers. Zijn insinuatie dat de voorzittersverkiezingen wel eens niet eerlijk zouden kunnen verlopen, wordt hem nog vergeven. Maar de VLD-top is minder billijk als Coveliers suggereert dat ze mee verantwoordelijk is voor de zelfmoord van ex-VLD'er Ward Beysen. Begin 2005 wordt hij uit de partij gezet. Zijn goede resultaat bij de voorzittersverkiezingen zet Dedecker even uit de wind, maar in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen verspeelt ook hij zijn krediet. Hij weigert het lijsttrekkerschap in Oostende en ligt dwars bij de coalitiebesprekingen. De ruzie in de Oostendse VLD is er net één te veel en ook Dedecker vliegt eruit.
VLD-Vivant wordt Open VLD
Intussen wenken de verkiezingen van 2007 en de VLD en Vivant beslissen om die samen het hoofd te bieden onder de naam Open VLD. Ook Liberaal Appèl sluit zich aan. De verkiezingscampagne verwordt tot een bittere strijd tussen de aartsrivalen CD&V en Open VLD. Yves Leterme en Guy Verhofstadt verzeilen geregeld in bitsige debatten, waarbij SP.A-voorzitter Johan Vande Lanotte soms de spreekwoordelijke derde hond lijkt te worden. De peilingen voorspellen intussen weinig goeds voor Open VLD (en de SP.A). De bevolking is het paarse beleid en het gezicht ervan, Verhofstadt, beu. Het kartel CD&V/N-VA, daarentegen, heeft de wind in de zeilen en gaat op 10 juni aan de haal met een eclatante verkiezingsoverwinning. Paars wordt zoals verwacht zwaar afgestraft. Na acht jaar premierschap buigt Verhofstadt deemoedig het hoofd voor de kiezer en geeft de fakkel door aan CD&V’er Yves Leterme.